Verliefd stel kan in Delhi geen kant meer op

Flirtende paartjes moeten zich in New Delhi langzamerhand gaan voelen als opgejaagd wild: ongestoord samenzijn wordt steeds moeilijker. De Indiase samenleving begrijpt hen niet. Liefde uit vrije wil is taboe.

De liefde wordt bedreigd in New Delhi. Vroeger konden paartjes naar de bioscoop. Om aan de blikken van tantes en ooms te ontkomen slopen ze om de beurt naar binnen. Ze zagen een film die ze niet zouden kunnen navertellen, maar het ging om de zwoele duisternis, de gefluisterde woordjes, de vluchtige aanraking met de schouders.

Toen werd de prijs van bioscoopkaartjes verhoogd. Van 10 rupees naar 100, zo'n vijf gulden. Dat kunnen de meeste tortelduifjes niet betalen. Vooral als ze drie, vier keer per week bij elkaar willen zijn.

Musea werden ineens populair. Om de belangstelling voor de Indiase cultuur te bevorderen had de overheid de entreeprijzen laag gehouden, voor het nationale museum niet alleen, maar voor elk willekeurig verzamelhuis van kunst en ambacht uit alle windstreken. De kaartjes werden goed verkocht, maar of de bezoekers kwamen om het nationale erfgoed te bewonderen? De bodes wensten het te betwijfelen. Het kaartje van een kwartje werd gekocht door jongeren die niets gaven om miniaturen en kunstig gevlochten rieten manden. Het enige wat ze deden was bij elkaar zitten, met de handpalm van de ander als belangrijkste attractie.

Het kon bijna niet anders dan dat ook de toegangsprijzen van de musea werden verhoogd. Tot 50 rupees, een rijksdaalder per persoon. Met de opbrengst konden meer museumsuppoosten worden aangesteld, maar daarop zaten de museumbezoekers juist niet te wachten.

Wat blijft het verliefde paar in Delhi nog over? Het park. Delhi heeft een paar schitterende parken, zoals de tuin van het Rode Fort, ooit zetel van Sjah Jehan, de bouwer van de Taj Mahal, en Lodhi Garden met de monumentale graftombe van de koninklijke Lodhi's in het midden.

Op welk tijdstip van de dag je ook bij de hoofdingang van Lodhi Garden komt, er staat een lange rij keurig naast elkaar geparkeerde scooters, met de twee helmen aan een kettinkje vastgemaakt. Het kan 44 graden zijn in de zon, maar liefde verdraagt alles. Onder elke boom en achter iedere struik zitten ze, dicht naast elkaar, meestal zwijgend voor zich uitkijkend. Misschien denken ze aan de toekomst en aan de vraag of hun ouders de relatie zullen goedkeuren. Huwelijken in India zijn in negen van de tien gevallen gearrangeerd. Wat betekent dat negen van de tien paartjes in Lodhi Garden niet met elkaar zullen trouwen. Dat geeft reden tot zwijgen.

Maar zelfs voor dat gedeelde verdriet is er geen ruimte meer. Want nu heeft de archeologische dienst besloten flirtende paartjes weg te sturen. De paartjes, zegt de dienst, zitten in en om de monumenten en hinderen daardoor degenen die werkelijk belangstelling hebben voor archeologie en geschiedenis.

Niet dat er is geklaagd door de toeristen, die in grote bussen aankomen en foto's maken van de roodkleurige bouwsels; zij vinden de paartjes eigenlijk wel zo exotisch. Maar Indiase families die een dagje met kleine kinderen willen komen wandelen, vinden het vooral storend, het zicht op jongeren die luisteren naar elkaars hart. Er gebeurt niets aanstootgevends, het is zeker niet aanstootgevender dan wat er overdag op televisie te zien is, op de buitenlandse zenders. Maar het is een uiting van ongehoorzaamheid, liefde uit vrije wil.

De archeologische dienst gaat nu dus bordjes plaatsen ter waarschuwing van de paartjes. En jongeren hebben via het internet al suggesties gedaan voor de tekst, zoals `roken en liefde verboden'.