Veel geld, weinig volume

Als premier Kok vanavond zijn vertrek aankondigt, zal wel weer worden geëvalueerd hoe goed het met Nederland gaat. Maar dat kan elke avond. Kijk maar televisie. Gisteravond werd bijvoorbeeld een reportage over een huisartsenpost in Rotterdam-Zuid uitgezonden. De post is door de huisartsen ingesteld om te voorkomen dat ze aansluitend op hun dagdienst zelf hun nachtdienst moeten draaien. Nu bemannen ze per toerbeurt de post, die hen 23.000 gulden per persoon per jaar kost. Geld voor onder andere de taxichauffeur die de artsen door nachtelijk Rotterdam loodst en die, zo zien we, in één moeite door ook een infuus aanbrengt en zuurstof toedient.

Een typerend consult in een kamer die woon- of slaapkamer kan zijn, in elk geval staan er een bed en drie plastic tuinstoeltjes:

,,Zegt u maar wat eraan scheelt.''

,,Ik ben in ziekenhuizen geweest, ik bel dokters, maar niemand komt.''

,,U ziet, ik ben er. Waar heeft u precies last van?''

,,Mijn hart gaat tekeer. En dat ik er gewoon uit wil. Er kijkt niemand naar me. Mijn zus is ziek en mijn kinderen werken allemaal.''

,,Wat verwacht u nu van mij?''

,,Dat ik medicijnen krijg, dat ik een beetje rustig word. Want ik kan het niet meer aan.''

Dit was een oudere vrouw. Er was ook een oudere man.

De dokter: ,,Ik kan eigenlijk niks vinden.''

,,Ik voel ook niks. Alleen maar moe, moe, moe.''

,,En treurig is-ie'', vult zijn vrouw aan. ,,Zo treurig.''

Een derde beller diezelfde nacht had ademhalingsproblemen en moest acuut naar het ziekenhuis worden gebracht.

Dokter Ad Huisman tegen de camera: ,,Een huisarts moet elke vraag honoreren en kan pas achteraf zeggen of de vraag terecht was of dat het eigenlijk geen vraag voor hem was.'' Het zijn meestal geen vragen voor hem, zien we, maar ze worden wel gesteld. Psychische en maatschappelijke vragen, noemt Huisman ze.

Ook alleen voelde zich een pompstationhouder in Gelderland, die voor de zoveelste keer werd geconfronteerd met een inbraak, dit keer in aanwezigheid van het EO-programma De Aangifte. ,,Sigaretten hè'', legt hij uit bij een doorelkaar gegooid schap. ,,Veel geld, weinig volume, dat is populair bij de boys. Soms zijn er ook zakken chips weg, dan hadden ze honger.'' Op de vloer de scherven van de glazen pui die de dieven met klinkers hadden ingegooid om zich toegang te verschaffen. De klinkers liggen er ook nog.

De pomphouder probeert rustig te blijven nu hij op tv is. Dat lukt niet. ,,De politie heeft voor mij geen enkele functie meer. Ja, nú komen ze, als er een camera bij is. Normaal duurt het anderhalf uur. Ik heb eens gehad op een oudejaarsavond dat de hele pui eruit werd gereden en toen kwamen ze niet. Dan voel je je alleen, meneer.'' Hij verbijt zijn tranen. De telefoon gaat. Ook bij zijn andere benzinestation is ingebroken.

En dan waren er nog Margriet en Henk, die in het programma Gemeenschap & Goederen uitlegden hoe zij hun financiën doen. Hij heeft zijn leven lang bij een chipsfabriek gewerkt en vangt 3000 gulden schoon in de maand. Zij past op haar kleinkinderen en krijgt daarvoor honderd gulden per maand. Hij heeft een schrift, waarin hij de inkomsten en uitgaven bijhoudt, iets wat hij ook wekelijks met de meterstanden doet. Zij heeft een potje, nog van het trouwservies van 36 jaar geleden, waarin zij af en toe kijkt hoeveel zij nog heeft. De enige uitspatting die Margriet en Henk zichzelf gunnen is een bezoekje aan familie in Amerika. ,,Nee, wij zijn geen goud- en sieradenmensen. Als we een uitje willen, fietsen we naar Heerhugowaard en doen we daar de boodschappen.''

Twee van deze drie programma's waren herhalingen. Op het herhalen van programma's in de zomer wordt vaak afgegeven, maar het lijkt me een verantwoord gebruik van het gemeenschapsgeld waarmee ze zijn geproduceerd. Sterker, kunnen ze vanavond niet nog een keer?