Toen waren drugs nog leuk

Als alles meezit, kan George Jung in 2014 de gevangenis verlaten, wanneer hij 72 is. Het levensverhaal van de grootste cocaïnehandelaar van de Verenigde Staten, die nauw samenwerkte met de notoire Pablo Escobar van het Cali-kartel, werd opgeschreven in het boek Blow, dat vervolgens verfilmd werd door Ted Demme (Beautiful Girls). Het verbazingwekkende resultaat is een tamelijk onbekommerd stukje recente geschiedschrijving, dat het gebrek aan moralisme en de gedetailleerde documentatie van de gang van cocaplant tot disco uit Steven Soderberghs Traffic paart aan de nostalgische ironie ten aanzien van de jaren zeventig uit Paul Thomas Andersons Boogie Nights. De laatste regisseur wordt overigens netjes bedankt op de eindcredits.

De verdiensten van de film kunnen voor een deel worden toegeschreven aan het scenario van Nick Cassavetes (She's So Lovely) en David McKenna (American History X), en aan Demme's luchtige aanpak, vooral in de montage, maar toch vooral aan Johnny Depp als George Jung. Het is alweer een tijdje geleden dat Depp zo goed op dreef was als in deze creatie van een onnozele hippie, die als kind besloten heeft nooit zo arm te zijn als zijn vader in Massachusetts, een hardwerkende loodgieter (Ray Liotta). Het is bijna idealisme dat hem ertoe drijft om vanuit een strandhuis in Californië de rest van het land van marihuana te voorzien, en iets later van wit feestpoeder. De scènes met surfer Depp en bikini-stewardess Franka Potente in haar eerste Amerikaanse film die makkelijk koffers naar de Oostkust kan vervoeren, zijn bijna aandoenlijk.

Of Jung werkelijk zo'n aardige drugsbaron was, zelfs in het veroveren op de concurrentie van een aandeel in de door minder goedhartige Columbianen gerunde coke-handel, valt nog te bezien. Dit is een sprookje over een in de knop gebroken Amerikaanse Droom, over criminelen die zo veel van hun dochtertje houden en een perfide, Latijns-Amerikaanse echtgenote (Penelope Cruz, ook al heel goed).

Op het larmoyante einde na is het een overtuigende bron van vermaak en herkenning, een loflied op de tijd dat het alle dagen feest was voor langharige jongens die hun ouders maar zielige sloebers vonden. Het ontbreken van een opgeheven vingertje is aangenaam en verfrissend, maar deugt van geen kant. In dat opzicht is Traffic, dat de kijker zelf laat oordelen, een eerlijker film, omdat je daar tenminste ook een enkele junkie en veel schietpartijen te zien krijgt. In Blow wordt de drugshandel net zo afgeschilderd als de porno-industrie in Boogie Nights: een manier om mensen gelukkiger te maken en spelenderwijs wat geld te verdienen.

En dat is op z'n minst een opmerkelijk geluid uit Hollywood ten tijde van president Bush jr.

Blow. Regie: Ted Demme. Met: Johnny Depp, Penelope Cruz, Franka Potente, Ray Liotta, Rachel Griffiths, Paul Reubens, Jordi Mollá. In: 33 theaters.