Wat wil het kind?

Natuurlijk moeten kleine kinderen zo weinig mogelijk televisie kijken, maar als je zelf dagelijks het Journaal ziet, Netwerk, Nova en de BBC, dan raakt je autoriteit om het ding uit te houden toch aangetast. Dus gaat-ie aan. Maar wat zien kinderen eigenlijk als ze ergens tussen, zeg, vijf en half zeven inschakelen?

Wie sombert over de Nederlandse televisie moet vanavond om kwart over zes eens naar Buurman en buurman kijken, een animatieserie over twee klussers die voor elke oplossing een probleem hebben. Origineel, grappig en met verrassend weinig middelen gemaakt. Buurman en buurman is onderdeel van het veelgeprezen magazine Villa Achterwerk, dat gisteren ook de kleien helden van de animatieserie Het Heuvellandziekenhuis bracht. De meekijkende ouder beluistert dan goedkeurend dat dokter Max weliswaar een traditionele mannenstem heeft, maar dat de werkelijke autoriteit in de kleuter-soap een vrouwelijke chirurg is met een dik Surinaams accent.

Ach, de kinderprogramma's op Nederland 3, wat zijn ze toch goed. Na Sesamstraat voor de allerkleinsten en Villa Achterwerk voor de iets minder kleinen volgt om half zeven Klokhuis, een programma dat in helderheid de actualiteitenrubrieken verslaat. Gisteren een (herhaling van) een rondleiding in het Academisch Ziekenhuis Utrecht, waar de kijkertjes en kijkers leren hoe in vier minuten een matras wordt gewassen, in veertig seconden een bed wordt opgemaakt en hoe permanent de lucht in de operatiekamer wordt schoongehouden. Als Klokhuis toch eens de ESF-affaire zou mogen doen...

Maar ja, wat wil het kind? Het kind wil zappen. En dan is het om half zes al terechtgekomen in Power rangers time force (bij marktleider Fox Kids) waar vijf in kleurige motorpakken gestoken tieners met behulp van lasers en oosters aandoende vechtsporten de strijd aanbinden met afzichtelijke monsters. In de aflevering van gisteren, `Wielen der verwoesting', moesten er wilde achtervolgingen aan te pas komen om bad girl Vypra in haar razendsnelle Vyprari uit te schakelen.

Op Yorin intussen hadden mijn Hanna (4) en Nadia (2) kunnen kijken naar achtereenvolgens Student Bodies, MacGyver en Growing Pains, alledrie Amerikaanse series. Op Nederland 2 had de populaire presentatrice Bridget kort na vijven ernstige jongeren voor de camera gehaald die iets hadden met concentratiekampen. ,,Benjamin, Leonie en Sanne dragen vandaag tijdens de dodenherdenking hun gedicht voor'', zo meldde een tekst die werd ondersteund door stemmige muziek. Pappa, 27 augustus dodenherdenking, leg eens uit.

Gelukkig wordt er ook gepraat op televisie tijdens de uurtjes voor de kinderen, bijvoorbeeld op SBS6 waar Jerry Springer om kwart over zes een battle of the angry women had georganiseerd. Ons gezin viel juist in de volgende dialoog:

,,Jij bent een gore teef, ik wil met een ander neuken.''

,,Hou je bek, of wil je klappen?''

,,Logisch dat jij aan telefoonseks doet, wie jou ziet loopt meteen weg.''

,,Jij mocht willen dat jij zo'n kont had, trut.'' (Spreekster begint zich uit te kleden.)

,,Getver, voor jou is niet eens lingerie te koop.''

Toen Hanna twee jaar geleden haar eerste klap op televisie zag, in de slapstickachtige familiefilm Baby's dagje uit, barstte ze in tranen uit en riep: ,,Dat mag toch niet pappa?'' Inmiddels zit ze diep in Pokémon, begint ze al over Digimon en zal ze binnenkort ook wel een Power Ranger-pop willen. Maakt u zich geen zorgen, ze woont in een keurige wijk, zit op ballet en van haar ouders heeft in elk geval haar moeder een respectabel beroep. Ook heeft ze geleerd dat ze, als zij de tv wil aanzetten, op knopje nummer drie moet drukken. Maar ja, ze is slim genoeg om op ontdekkingsreis te gaan zodra je in de keuken bent.

Eigenlijk precies haar vader, die na de voetbalwedstrijd of het late nieuws ook wel eens doorschakelt.