Neutraliteit

Ik wil er niets mee te maken hebben. Als verlichte geest en neutrale waarnemer zweef ik boven de traditionele vetes, de opgefokte rivaliteiten en het stadschauvinisme dat die twee bolwerken van kortzichtigheid verenigt. Wat kan me deze zoveelste Feyenoord-Ajax schelen? Deze prestigeslag waar geen eer aan te beleven valt. Deze domme confrontatie van ploertendoders en giftig speeksel die ooit een leven heeft gekost. Ik raak er niet door opgewonden. Laat mij even bijkomen.

Ik ben maar een buitenlander die zojuist uit het buitenland is teruggekeerd. Ik moet weer in de Nederlandse taal leren lopen. Stap voor stap. De noordelijke keelklanken weer eigen maken en de werkwoorden aan het einde van de zin plaatsen. Mijn hoofd is nog vol van Toscaanse klanken en Provençaalse geuren. Prego? Niente da fare. Tout va bien. Natuurlijk, ich bin ein Rotterdammer. Nou en?

Gisteren, na een hele nacht aan het stuur te hebben gezeten, reed ik een wolk vervuilde en heet gebakken lucht in. Bij de Maastunnel deed ik de ramen van de auto dicht en pinkte een traan weg. Links af bij de Nieuwe Binnenweg baande ik me vervolgens een weg door het zwerfvuil terwijl ik op de radio hoorde dat sinds donderdagmiddag voor het gehele Rijnmondgebied stankcode 1 geldt. Lichtpuntje in deze treurnis: in aanwezigheid van burgemeester Opstelten hebben kinderen uit de stad met behulp van 510.000 stukjes plastic het officiële record legobouwen gebroken. Rotterdam zien en dan pas sterven van verdriet.

Ik zit in de tuin in de hitte te stikken met toch maar Langs de lijn zachtjes aan en in de keuken heb ik teletekst op pagina 650 aan. Het visualiseren van een virtueel scorebord maakt de onverschilligheid misschien concreter. Nog steeds 0-0 na de eerste helft, ik voel me ongemakkelijk. Natuurlijk heb ik tijdens de vakantie af en toe een Nederlandse krant aangeschaft. Over de twee eerste successen van Feyenoord was ik wel te spreken. Maar vooral de uitschakeling van Ajax door Celtic deed me grijnzen. Mooi meegenomen. En bij dat gelijkspel thuis tegen Roda JC kwam ik niet meer bij. Eigenlijk was deze vorm van leedvermaak misschien wel ongepast maar het maakte het naderende einde van mijn vakantie enigszins dragelijk.

Ik kan het niet geloven: Ibrahimovic heeft Ajax een 1-0 voorsprong bezorgd en Ajax op voorsprong in De Kuip is als een verkrachting op de Coolsingel op klaarlichte dag. Met een nerveus gebaar zet ik de radio uit. Eigenlijk mag ik die Amsterdammers niet. Hoe het precies komt, weet ik niet, maar ik deel wel de mening van `onze' Jules Deelder: `Amsterdammers hebben een goed hart, alleen moet-ie gekookt over hun rug hangen, laag genoeg zodat de honden erin kunnen bijten.'

Misschien sterk uitgedrukt, maar in beginsel niet onjuist. Amsterdammers in het algemeen en Ajacieden in het bijzonder bezitten de arrogantie van hen die eeuwig op het verleden willen blijven drijven en niet inzien dat de toekomst van ons is. Bovendien zijn ze intrinsiek laf. Een soort van tweede natuur. Nu ze met hun belabberde spel geen schijn van kans tegen ons Feyenoord maken, hebben ze het calcio weer uitgevonden. Walgelijk. Met z'n allen voor eigen doel doodschoppen uitdelen en dan laf counteren. Dat die Adriaanse met zijn povere systeem zijn probleempjes met zijn bestuur op Rotterdam-Zuid komt uitvechten, is werkelijk te dol.

Ik zet de radio weer aan en hoor dat Ajax op 2-0 staat. De buren die in hun tuin beschaafd keuvelden, horen met schrik mijn gevloek aan. Ik wil er niets mee te maken hebben, maar er zijn grenzen aan de vernedering. En dan nog te denken dat we vanavond op Nederland 3 drie uur met Ajacied Van 't Hek moeten doorbrengen. Met zijn ingehouden triomfalisme en laffe praatjes over het prachtige voetbalpubliek in de Kuip. Hoe neutraal ik ook ben, ik heb nooit tegen die arrogante Amsterdamse kwasten gekund. Tegen hun minzame blikken en doorgeschoten chauvinisme.