Klein beetje Woodstock op Lowlands

Het driedaagse Lowlandsfestival in de Flevopolder bood popmuziek in alle soorten en maten, van loeihard geschreeuw tot brave rockliedjes. Nederlandse bands waren er volop.

Misschien had zanger Jarvis Cocker van de Engelse groep Pulp zijn lied Struck by lightning beter achterwege kunnen laten. Hij had de titel nog niet uitgesproken, of een enorm noodweer barstte los boven een festivalterrein dat het hele weekeinde niets anders dan een stralende zon en tropische temperatuur had gekend. De loomheid onder de 57.000 bezoekers maakte plaats voor gezapige berusting, waardoor het slotconcert van muziekzigeuner Manu Chao niet het alles overtreffende feest werd dat het had kunnen worden. Er viel veel te overtreffen na drie dagen Lowlands: meer dan 150 bands, acts en theatergezelschappen presenteerden zich op deze kermis annex supermarkt van de popcultuur. De hedendaagse popliefhebber is een kapitaalkrachtig en kritisch consument, die op Lowlands een ruime keuze kon maken uit muziek, voedsel, film, theater en funshopping.

Popmuziek was er in alle soorten en maten op het kampeerfestival in de Flevopolder, al moet gezegd dat de door de Lowlands-doelgroep ruimschoots omarmde r&b- en hiphopmuziek zwak vertegenwoordigd was tussen het grote aanbod aan gitaarbands. Bijna iedereen wist dat achter een `geheime' surprise-act de Amerikaanse groep Live schuil ging, en de grote Alphatent stroomde meer dan vol voor het nieuwe, stoere imago dat zanger Ed Kowalczyk kwam verkopen. Hij kan kennelijk niet achterblijven bij de Amerikaanse trend om net als Limp Bizkit zo bot en ongevoelig mogelijk voor de dag te komen, een fenomeen dat tot kinderachtig banale proporties werd opgeblazen door de loeiharde schreeuwlelijkerds van System Of A Down; kale mannen met baarden en een vocabulaire waarin `drugs' en `motherfucker' de boventoon voerden. Lijnrecht daarop stond de muziek van het Engelse Muse; wèl hard maar met een gevoelige ondertoon die al te opzichtig van Radiohead en Jeff Buckley is geleend.

De steeds meer met harde rockmuziek flirtende triphopper Tricky zocht met zijn rug naar het publiek een revolutionair elan dat er niet was. In de dance-sector moest hij het afleggen tegen het immens populaire Prodigy, dat de lompe mokerbeats zo zwaar aanzette dat de stroom ervan uitviel. Bij gebrek aan een eenduidig technopodium verzamelde het dancepubliek zich gretig rond de tenten waar zich incidenteel iets dance-achtigs afspeelde, zoals optredens van Kosheen (hapklare drum'n'bass) en Slam. De ouderwetse pogodans werd in ere hersteld bij de aanstekelijke punkrock van de Iers/Amerikaanse Dropkick Murphys en het verbod op crowdsurfen werd bij een overtuigend optreden van de Nederlandse neopunkers Undeclinable aan de laarzen gelapt.

Nederlandse groepen kregen volop kans om zich op Lowlands te presenteren, variërend van de brave rockliedjes van The Dollybirds tot de doorleefdere rockvariant van het veelbelovende 16 Down. Tussen veel nieuwe namen viel popgroep Mimezine op door de sterke presentatie van zangeres Vera van der Poel in haar vuurrode avondjurk, en speelde reggae-en skagroep Beef bijkans het dak van de Charlietent met muziek die zo levendig was dat het publiek ze niet liet gaan. Anouk deed haar hitgevoelige kunstje onder een potsierlijke bolhoed en de prijs voor de minst door de warmte gehinderde muzikanten ging naar de Friese skagroep Luie Hond, die het optreden nog eens dunnetjes overdeed in de tent van het poptijdschrift Live XS waar ze hun Doe Maar-achtige liedjes gewoon doorspeelden toen de elektriciteit uitviel.

De zanger van Stone Temple Pilots mag de in Nederlandse oren sympatieke naam Scott Weiland dragen; hij maakte zich niet geliefd met zijn fascistoïde uniform en de brede gebaren waarmee hij zijn sombere junkierock opluisterde. Nog fouter was het Duitse Tanzwut, dat een lachwekkende poging deed om een hip publiek te trekken met Germaanse oerkreten op een dansbeat. Afgezien van goed ontvangen optredens van Brainpower en Spooks waren rappers ondervertegenwoordigd, en kon de quasi-hippe draaitafelpiloot bij Nelly Furtado niet verhullen dat Nelly's poptalent te mager is om haar Madonna-ambities te rechtvaardigen. De beste deejays van het festival waren de twee mannen van de Australische Avalanches, die er wonderwel in slaagden om dansmuziek te produceren uit een virtuoze mix van ouderwetse plaatjes; een openbaring voor iedereen die dacht dat er op Crosby, Stills & Nash niet te dansen viel. Nog meer oude plaatjes gingen in de recycling tijdens een Nederlandstalige meezingavond in de voor comedy, echte huwelijksvoltrekkingen en ludieke activiteiten gereserveerde Foxtrottent, waar Armand en Peter Koelewijn hun kunsten vertoonden tussen een fanfarekorps en de inmiddels zestigjarige meisjes van Sweet 16.

Ondanks, of misschien wel dankzij donder en bliksem gaf de groep Pulp een verheffend optreden, met veel nieuwe nummers van een cd die werd opgenomen onder leiding van de experimentalist Scott Walker. Beginnend met de kritische festivallied Sorted for E's and whizz stond Jarvis Cocker stil bij de begindagen van de housecultuur, toen 20.000 mensen zomaar op een braakliggend terrein bij elkaar konden komen om hun xtc-roes weg te dansen. Met de ontzagwekkende infrastructuur van een tijdelijk dorp in de polder gaat het er op Lowlands heel wat georganiseerder aan toe, al leek het een klein beetje op de naïeve hippiedagen van Woodstock toen op de warme zaterdagmiddag tientallen mensen in het modderige water van de vijver doken. In één opzicht was de peperdure popkermis Lowlands een `free festival': omdat het zo warm was mocht er voor deze ene keer gratis kraanwater worden gedronken.