Van Vliet

Er lopen in Nederland heel wat interessante jazzpianisten rond die opereren als betrekkelijk anonieme `sidemen'. Producent Fred Dubiez heeft een goede neus voor dit soort ondergewaardeerd talent en brengt de begeleiders voor het voetlicht in zijn interessante pianoserie En blanc et noir.

Na Erik van der Luijt, Jaraj Stanik en Robert-Jan Vermeulen liet hij voor deel 4 Jeroen van Vliet achter het klavier plaats nemen. In elf eigen composities bevestigt deze zijn reputatie als inventief toetsenist met een sterk romantische inslag. In nummers als het melancholieke `Red Sun' en het verstilde `Exit' lijkt de tijd even stil te staan. `Dreamtime', zijn `signaturetune', zweemt naar de esoterische kamermuziekjazz van Oregon, terwijl `Jump' weer wat donkerder van kleur is. De pianist heeft een bijzonder genuanceerd toucher en laat horen dat het er niet alleen toe doet te weten wanneer de toetsen in te drukken maar ook wanneer ze los te laten. Hij wordt bijgestaan door bassist Erik van der Westen met wie hij al jaren samen speelt, en de bands van Paul van Kemenade. Van der Westen verzwaart de toon daar waar Van Vliet net iets te licht dreigt te worden. De bijdrage van klarinettist Michael Moore op vier tracks vormt de lyrische kers op de taart.

En blanc et noir 4: Jeroen van Vliet (Daybreak, DB CHR75063) Distr Challenge