Zagen

Max had een hoge hoed op. Een zwarte, hoge hoed die hij op zolder had gevonden. De hoed was iets te groot en zakte bijna over zijn ogen. Grappig vond Max dat. De ene keer zag hij wel wat, de andere keer niet.

,,Max, doe die gekke hoed af'', zei Vera toen hij de keuken binnenkwam. Vera zat bij de koelkast op een krukje. De deur van de koelkast stond open. Er kwam koude lucht uit. Vera had het nogal warm namelijk.

,,Waarom?'', vroeg Max.

,,Hij staat stom'', zei Vera.

Dat vond Max helemaal niet.

,,Je lijkt wel een circusdirecteur.''

Dat bracht hem op een idee.

,,Weet je wat er onder zit?'', vroeg hij.

,,Een konijn zeker?''

Zie je, dat had Max nou vaker. Bedacht hij eens wat, was Vera hem weer te snel af. Gelukkig voelde hij iets kriebelen op zijn hoofd en even dacht hij dat er inderdaad een konijn onder de hoed zat. Maar dat zou wel erg gek zijn.

,,Natuurlijk niet'', zei Max stoer. ,,Een idee. Een geweldig idee. Ik ga je doormidden zagen.''

Vera keek hem aan. ,,Mij doormidden zagen?'', herhaalde ze langzaam.

Max hield zijn handen op zijn rug. Hij had iets te verbergen. Vera kende hem wel.

,,Jazeker'', riep Max uit. ,,Hooggeëerd publiek! Vandaag gaat u het beleven! Tovenaar Max met zijn magische zaag!''

,,Waar is de magische zaag dan?'', vroeg Vera. Ze vond Max maar een rare. Hij hoefde maar een gekke hoed op te zetten of hij was met zijn hoofd heel ergens anders. Een fantast was het.

,,Hier'', fluisterde Max geheimzinnig. Hij haalde langzaam een zaag achter zijn rug vandaan. ,,De geheimzinnige zaag...''

,,Waar komt die vandaan?'', vroeg Vera ongerust. Het was een oude zaag die Max in zijn hand hield. Hij was behoorlijk verroest. ,,Kan hij ook zingen?''

,,Uh?'', vroeg Max, in de war.

,,Sommige zagen kunnen zingen, weet je dat niet?''

,,Deze kan alleen maar zagen'', sprak Max plechtig, ,,ga maar op de keukentafel liggen.''

Vera stond op en deed de koelkast dicht. Ze had kippenvel op haar armen, zag ze. Het kwam van de kou en niet van het doormidden zagen. Daar was ze niet bang voor. Het was toch maar een goocheltruc. Alleen had je er wel een doos bij nodig, of een kist. ,,Waar moet ik in?'', vroeg ze.

,,Nergens in'', antwoordde Max.

Ineens kreeg Vera overal kippenvel. Deze keer niet van de kou (ze had het alweer snikheet ook), maar van schrik. Max wist helemaal dat je een doos of een kist nodig had als je iemand doormidden wilde zagen. Zonder doos of kist kon je iemand alleen maar écht doormidden zagen. En dan was het truc meer.

,,Ga nou liggen'', zei Max, ,,of ben je bang? Het doet geen pijn hoor. De zaag is heel scherp.'' Hij gleed met zijn duim langs de tanden van de zaag. Vlijmscherp waren ze.

Langzaam klom Vera op de keukentafel. Ze had een natte rug, zo warm had ze het. Ze ging liggen en trok haar jurk goed. Boven haar hing een lamp. Daarnaast hing zo'n plakstrook waaraan wel duizend dode vliegen zaten.

Max boog zich over haar heen. De zaag begon te zingen, leek het wel. En daar werd ze wakker van.

Vera keek om zich heen. Ze zag niets, Ze lag in bed. Het was middenin de nacht. Ze hoorde Max zachtjes snurken. Vlakbij haar oor zoemde een mug rond. Dat was de zingende zaag. Ze kneep in haar arm. ,,Auw'', riep ze.

,,Wat is er?'', mompelde Max slaperig.

,,Ooh, ik had een nare droom'', fluisterde Vera, ,,ga maar gauw weer slapen.''

Max sliep meteen verder natuurlijk, maar Vera lag nog lang wakker.

Ze wilde weten waar de nare droom van de zaag vandaan kwam, maar ze kwam er niet achter.