Optiekoning

Cash is king, ook bij het Rotterdamse Vopak. De distributeur van chemische producten kan zijn geld goed gebruiken: het concern is de afgelopen jaren sterk gegroeid in omvang, maar de winstgevendheid loopt terug. Vopak, onstaan uit de fusie van Pakhoed en Van Ommeren, worstelt met de kruisbestuiving van de twee bedrijven. Echte vruchten hiervan zijn nog niet geplukt.

M. van Ravenstein weet dat als geen ander, de vice-president corporate communications en investor relations bij Vopak. Hij oefende vorige week een pakket personeelsopties uit. De bestuurder mocht bij zijn werkgever aandelen in het eigen bedrijf kopen tegen een koers van 21,61 euro. Die uitoefenkoers werd vijf jaar geleden vastgesteld. Van Ravenstein koopt 6.700 stukken en doet ze nog dezelfde dag van de hand op het Damrak tegen 21,82 euro per stuk. Volledige omvang van de transactie: dik drie ton.

Het rendement erop ligt aanmerkelijk lager. Per aandeel pakt Van Ravenstein 21 eurocent. Totale opbrengst: 1.400 euro. Zeg maar drieduizend piek. De transactiekosten moeten er dan nog van af. Dakkapelletje erbij? Nee, hooguit een nieuwe koperen deurknop.

Wie verkoopt voor drie ton aandelen waarop nog niet eens 1 procent winst wordt gemaakt? Bij de werknemer van Vopak was het alles of niets. Van Ravensteins personeelsoptie liep al vijf jaar en vervalt binnenkort. Zijn transactie is een welkome bijdrage voor de statistieken die de werkgevers bijhouden voor de discussie over exhibitionistische zelfverrijking. Het drukt het gemiddelde van de miljoenenwinsten die collega's toucheren. Zou werkgeversvoorzitter Jacques Schraven misschien de transactiekosten voor zijn rekening hebben genomen?