Wie echt wil, komt de Melkertbaan voorbij 3

Ze zijn academicus, gesjeesd student of afgehaakt bij de lagere huishoudschool – en nu hebben ze allemaal een gesubsidieerde Melkertbaan (of, in nieuw ambtelijk jargon, ID- en WIW-banen). Hun salaris komt hooguit iets boven het minimumloon en slechts een enkeling promoveert naar een reguliere baan – daarom stelt een commissie voor deze vorm van werkloosheids- bestrijding te schrappen. Vier portretten van `Melkertiers'. ,,Het is mijn mooiste baan tot nu toe.''

Formeel is Charles `Charlie' Zschuschen onderwijs-assistent bij het Project Educatie en Werk Amsterdam Zuidoost, met een regeling van de Wet Inschakeling Werkzoekenden (WIW). Maar in feite, zegt de sociaal geograaf, is hij de drijvende kracht achter het hele opleidingscentrum: ,,Ik geef lessen, schrijf de jaarverslagen, organiseer symposia, begeleid de vier andere WIW'ers hier, ben maatschappelijk werker, ga zo maar door. En dat voor een minimumloon.''

Werkzoekenden kunnen binnenwandelen in de Bijlmerflat Kouwenoord en voor een tientje per maand allerlei arbeidsmarktcursussen volgen. Zo komt het voor dat Zschuschen (53) mensen naar regulier werk toeleidt, terwijl zijn eigen baan gesubsidieerd is. Hoewel hij heel content is met zijn werk, wil hij graag op eigen kracht iets vinden dat wel naar behoren betaald. ,,Ik ben al een tijd druk aan het solliciteren, maar nog zonder resultaat.''

De Surinaamse landmeter Zschuschen kwam in 1975 naar Nederland om verder te studeren. Hij werd sociaal geograaf en leraar geografie en wiskunde. Maar een vaste betrekking vinden lukte niet. Al tijdens zijn stages bleek hem het leraarschap op Nederlandse scholen niet te bevallen:,,Het is meer ordehandhaving dan onderwijs, het is te rumoerig in de klas. Ik ben een natuurmens.''

Na een hele rits banen kwam hij eind jaren '80 bij de sociale dienst te werken, met een salaris op academisch niveau. Hij hielp bij de invoering van een nieuw gemeentelijk persoonsbestand. ,,Maar dat mislukte, en bij een reorganisatie in 1991 moest ik weg.'' Na een paar jaar vrijwilligerswerk begon hij in 1998 in de Bijlmer. Hij vindt het zijn mooiste baan tot nu toe. Hoewel. ,,Landmeten in de Surinaamse binnenlanden zou ik ook zo weer gaan doen.''