Een keurmerk voor analisten

Hier volgt een oplossing voor het probleem dat de onafhankelijkheid van financiële analisten niet altijd even goed gewaarborgd is: een objectief waarderingssysteem, dat de aanbevelingen van analisten beoordeelt op basis van hun relatieve prestaties en op basis van de nauwkeurigheid van hun fundamentele voorspellingen.

Het grootste voordeel van zo'n waarderingssysteem is dat analisten hun aanbevelingen niet meer zo makkelijk zullen laten leiden door de wensen van de zakenbankdivisies van hun werkgevers. Een waarderingssysteem biedt beleggers ook een beter zicht op de staat van dienst van analisten, als ze zich afvragen of ze hun adviezen moeten opvolgen. Als de waarderingen de maatstaf worden waarmee beleggers de aanbevelingen beoordelen, zullen analisten niet meer zo snel geneigd zijn adviezen te handhaven die in strijd zijn met hun privé-mening, waar ze nu alleen hun voornaamste klanten deelgenoot van maken. Sommige analisten met hoge rapportcijfers kunnen hun klanten zelfs laten betalen voor hun adviezen, in plaats van afhankelijk te zijn van andere divisies van hun bank die misschien voorwaarden stellen. Door cijfers over verschillende periodes te gebruiken, beschikken analisten over een eerlijke methode waarmee ze de deugdelijkheid van hun aanbevelingen kunnen aantonen.

Toch kan een waarderingssysteem ook nadelen hebben. Tijdens de zeepbel op de markt voor technologie-aandelen tussen 1998 en 2000 gaven de prestaties van analisten waarschijnlijk een vertekend beeld. In die twee jaar zou Mary Meeker, de internet-analist van Morgan Stanley, een toppositie hebben ingenomen. Als de beoordeling louter gebaseerd was op haar prestaties over een periode van drie tot vijf jaar, zou ze nu nog aan de top staan. Maar iemand die was afgegaan op een koopadvies voor een technologie-aandeel in maart 2000 zou nu kunnen beweren dat die waardering een vals gevoel van zekerheid had gegeven. Daarom moeten de aanbevelingen worden voorzien van het bijschrift, dat in het verleden geleverde prestaties geen garanties voor de toekomst bieden.

Als beleggers de aanbevelingen van analisten opvolgen, krijgen degenen met de hoogste waardering automatisch het meeste werk. Bedrijven zullen dan ook het meest geneigd zijn zaken te doen met de firma's die de beste relaties met hun aandeelhouders onderhouden. Hoewel de verantwoordelijkheid niet helemaal bij de beleggers komt te liggen, zou een waarderingssysteem fungeren als een soort plicht om zich van tevoren te vergewissen van de betrouwbaarheid van een analist.

Onder redactie van Hugo Dixon.

Voor meer commentaar: zie www.breakingviews.com.

Vertaling Menno Grootveld