De Nederlandse keuken haalt nooit de top 100

Gustav Mahler, een in Nederland geadopteerd cultureel icoon, heeft ooit gezegd ,,Ik ben drie keer thuisloos: als een Duitser in de Bohemen, als een Bohemer in Oostenrijk en als een Jood in de hele wereld.'' Toen ik in Amerika woonde, kon ik me hierin vinden want ook ik voelde me drie keer thuisloos: als een jood in christelijk Amerika, als een sociaal-democraat in kapitalistisch Amerika en als homo in de hele wereld.

Ik was er dus aan gewend om me een buitenstaander te voelen. Na een grote zoektocht in mijn vaderland om een plek te vinden waar ik me thuis kon voelen, was ik haast een soort vliegende Hollander geworden, totdat ik eindelijk richting Amsterdam koerste. Groot was mijn verbazing om in een land terecht te komen dat mij als buitenlander meer verwelkomde dat mijn eigen land.

Nederlanders houden er niet van om iets weg te gooien, en dat betreft ook de andere mensen. Het uitsluiten van groepen of mensen past niet in de Nederlandse samenleving. Kenmerken die ik in de VS soms beter achterwege kon laten worden hier met enthousiasme begroet door nieuwe collega's of vrienden: ,,Ben je homo? Ha, wat leuk!'' ,,Een Joodse achtergrond? Interessant, vertel daar eens over!'' ,,Progressieve ideeën? Laat maar horen!''

Een voorbeeld.

In Amsterdam wil de gemeenteraad niet dat veel daklozen geen goede slaapplaats hebben. Dus wordt een plan gemaakt om binnen een aantal jaren genoeg opvangbedden te hebben zodat niemand meer op straat hoeft te slapen. In New York houdt de burgemeester ook niet van daklozen. Dus deporteert de politie de daklozen naar de arme buitenwijken. Probleem opgelost, want de daklozen zijn nu verdwenen uit het gezichtsveld van diegenen die zullen stemmen of die de verkiezingscampagne zullen betalen.

De meeste Amerikanen zijn niet bereid om geld aan dit soort `waardeloze' mensen te besteden. Helaas zijn het juist mijn Amerikaanse kennissen die wijzen op de vrekkige aard die uit het calvinisme in Nederland voortkomt. Waar anders in de wereld opent het Journaal met de mededeling dat vakantiereizen twee-en-een-half procent (!) goedkoper zullen worden, zoals recentelijk nog gebeurde. Een dergelijke belediging raakt echter ook een van de grotere Nederlandse deugden. Als deze zuinigheid alleen de geldzaken betrof, zou dit inderdaad erg vervelend zijn.

Maar de Nederlanders zijn behoorlijk consequent in hun niets verspillende houding, of het nu geld, energie, of enig ander materiaal betreft. Toen mijn vriend en ik verhuisden, werd een deel van ons oude huisraad bij het vuilnis gezet. Het ging hier om spullen waarvan we dachten dat de milieuwinkel daar niet eens in geïnteresseerd zou zijn. Maar buurtbewoners kennelijk wel: voordat wij zelf goed en wel ons verhuisbusje vol hadden, waren alle oude spullen bij het vuilnis, inclusief kapotte stukken hout, door anderen achterop de fiets, onder de arm of in de auto meegenomen.

Eén ding kan ik echter niet verklaren in het licht van deze Hollandse zuinigheid. Niemand neemt het eten mee naar huis dat overblijft na een maaltijd in een restaurant. In de VS is de zogenoemde doggy bag doodnormaal – je hebt er immers voor betaald. Maar toen een Amerikaanse vriend in een Amsterdams restaurant na de maaltijd vroeg of het overgebleven eten kon worden ingepakt om te worden meegenomen, dacht de serveerster dat ze in de maling werd genomen.

Helaas heeft Nederland nog andere mindere kanten. De Nederlandse keuken zal waarschijnlijk nooit de top 100 zal halen (of zelfs de top 127, als ik alle VN-leden goed heb geteld).

En nergens anders heb ik het zo koud op onverwarmde toiletten gehad als in Nederland. Maar ook nergens anders heb ik zomers een vrijwel totale afwezigheid opgemerkt van airco's. Nederlanders zijn van mening dat besparing van geld en energie belangrijker is dan gemak en comfort. Amerikanen willen juist comfort ten koste van alles en iedereen.

Maar ondanks deze schoonheidsfoutjes, voelt Nederland als mijn thuisland. Dit is het land waar ik als man met mijn vriend ben getrouwd. Dit is het land waar wij samen kinderen kunnen adopteren. Hoewel, hier kinderen adopteren? In Nederland komen dankzij de liberale seksuele voorlichting haast geen ongewenste zwangerschappen voor. Voor de adoptie van onze kinderen zullen mijn vriend en ik dan ook naar de Verenigde Staten moeten.

Mahler zei ooit dat zijn verblijf in Amsterdam als een tweede thuis voor hem voelde. Ik begrijp hem volkomen. Nederland is niet volmaakt en er zijn nog ongelooflijk veel zaken waar hard aan moet worden gewerkt. Maar als ik in het buitenland verblijf, krijg ik na enige tijd heimwee. Heimwee naar het land dat gezamenlijk probeert om alle mensen binnenboord te houden. Niemand wordt achtergelaten en niemand willen we volledig uit het zicht verliezen. Dit is het land waar ik het liefste werk om dingen te verbeteren dan waar ook ter wereld. ,,If we can't do it here, we can't do it anywhere....''

Jonathan Arnowitz is vormgever. Als opvolger van deze estafettecolumn voor `nieuwe Nederlanders' nodigt hij Louise Waterfield uit.