De held met de ontharingscrème

Morgen, op 23 augustus 2001, is het 75 jaar geleden dat de dreamlover van miljoenen vrouwen, het allereerste sekssymbool van het witte doek, het tijdelijke voor het eeuwige verwisselde. Rudolph Valentino (1895-1926): de filmster, de tangodanser, de sjeik, de mythe, het seksidool. Met zijn geloken ogen, zijn buitenlandse accent dat hem extra mysterieus maakte, zijn gepommadeerde zwarte haren en lenige lijf, liet hij als eerste filmacteur vrouwen in katzwijm vallen.

Maar was Valentino wel de vrouwenversierder waar de wereld hem voor hield? Door die faam verwierf hij onsterfelijkheid, maar al tijdens zijn hoogtijdagen werd zijn mannelijkheid in twijfel getrokken, staken er hardnekkige geruchten de kop op over zijn vermeende homoseksualiteit die hij met schijnhuwelijken verborgen trachtte te houden.

Valentino's hoogtijdagen lagen in de roerige jaren twintig. En in Hollywood waren die behoorlijk roerig. Moord, intriges, zelfmoorden, drugs, perverse seksorgieën Hollywood maakte zijn naam van City of Sins in de jaren twintig meer dan waar.

In 1913 had Cecil B. DeMille The Squaw men gemaakt, Hollywoods eerste echte lange speelfilm. Sindsdien was de filmindustrie flink op gang gekomen en de allereerste actrices en acteurs wisten van gekkigheid niet meer waar ze het moesten zoeken. Alles kon, alles mocht. Velen zochten hun toevlucht tot drank, seks en drugs waardoor de filmstad al snel de naam van Hollywood Babylon kreeg.

Valentino voelde zich als een vis in het water in dit decadente wereldje. Helaas kon hij er niet lang van genieten. De latin lover was pas 31 jaar toen hij aan de gevolgen van een buikvliesontsteking overleed en de hele wereld in rouw achterliet. Niet slecht voor een Italiaanse immigrant die in 1913 zijn erfenis van 4.000 dollar bij elkaar grabbelde en de grote oversteek naar New York waagde. Terwijl hij droomde van een carrière als filmster, verdiende Valentino intussen de kost als gigolo en tangoleraar. In deze periode begon zijn transformatie van keurige Italiaanse middle class boy naar die van vrouwenversierder. In 1921 kreeg hij zijn kans in de film The Four Horseman of the Apocalypse en maakte Valentino zich al tango dansend onsterfelijk. Zijn films bevatten liefdesscènes die zelfs voor de normen van vandaag behoorlijk steamy zijn.

Toch kwamen er al snel barsten in zijn zo zorgvuldig gecultiveerde imago van seksidool. Het was vooral het uiterlijk van de filmster die de geruchten de wereld in hielpen: zijn extravagante kleding, zijn onafscheidelijke slavenarmband die hij van zijn tweede vrouw had gekregen, zijn gouden sieraden, zijn voorkeur voor zware parfums en zijn met chinchilla gevoerde jassen. Ook zijn twee huwelijken met Jean Acker en Natasja Rambova, die allebei lesbisch waren, zorgden voor het gerucht dat hij zijn homoseksualiteit probeerde te verbergen met een schijnhuwelijk. Beide actrices waren protégees van de befaamde exotische lesbische actrice Alla Nazimova, die als meest gedistingeerde import van haar tijd gold.

Het was Nazimova die de beide vrouwen aan Valentino voorstelde. Aan zijn huwelijk met Jean kwam in 1922 een einde. Terwijl hij nog niet officieel gescheiden was, trouwde hij al met Natasja waardoor hij voor bigamie werd opgepakt. Een paar maanden voor zijn dood vroeg ook zijn tweede vrouw een scheiding aan.

Vooral gedurende zijn laatste jaren kreeg Valentino heel wat persoonlijke aanvallen te verduren van journalisten. Ze bespotten zijn reclame voor Valvoline Face Cream en vroegen zich hardop af hoe het eigenlijk zat met zijn mannelijkheid. De Chicago Tribune ging het verst door Valentino een maand voor zijn dood openlijk voor een verwijfde kerel uit te maken. In het artikel, met als kop Pink Powder Puff, werd gespot met `mannen' die pommade in hun haar smeren, hun nagels polijsten en hun gezicht bepoederen. Waar moet het heen met deze wereld wanneer kerels hun scheermes opzij leggen en naar de ontharingscrème grijpen, vroeg de auteur zich af. Valentino reageerde furieus op het artikel en daagde de journalist uit voor een handgemeen of duel (dat uiteindelijk nooit heeft plaatsgehad).

Valentino leek zo in zijn maag te zitten met zijn beschadigde imago van greatest lover, dat hij op zijn sterfbed, terwijl hij lag te creperen van de pijn, knarsetandend aan de artsen vroeg: ,,And now, do I act like a pink powder puff?''

Valentino's vroege dood schokte de wereld. ,,There's a new star in heaven tonight, Rudolph Valentino'', kweelde de stem van zanger Rudy Vallee de gehele dag op de radio. De onvoorziene dood van de eerste hartenbreker van het witte doek zorgde voor tal van speculaties. Het was niet een buikvliesontsteking die hem fataal was geworden, maar een vrouw die door hem na een korte affaire gedumpt was. Boosaardigere tongen beweerden dat Valentino syfilis had en dat hij uiteindelijk aan deze ziekte bezweek toen het zijn hersenen begon aan te tasten. Meer dan honderdduizend mannen en vrouwen liepen uit om een laatste glimp van Valentino op te vangen in New York. Daarna werd zijn lichaam per begrafenistrein vervoerd naar Hollywood, waar op 10 september opnieuw een uitvaart werd gehouden. Ook hier weer hysterische taferelen.

De fascistische leider Benito Mussolini probeerde via de dood van de Italiaanse acteur aan zijn public relations te werken. De kist werd omringd door fascistische zwarthemden en aan een krans op het deksel was een lint bevestigd met de woorden `From Benito Mussolini'.

De laatste rustplaats van Valentino werd crypte 1205 op Hollywood Memorial Cemetry in Los Angeles. Het was op deze plek dat de geheimzinnig gesluierde Lady in Black haar opwachting maakte, terwijl ze een boeket rozen bij de crypte neerlegde. De eerste keer verscheen ze tijdens de uitvaart en maakte gelijk alle tongen los. Iedereen was ervan overtuigd dat het hier ging om een door verdriet overmande geliefde van Valentino die niet herkend wilde worden. Elk jaar kwam de elegante in het zwart geklede dame haar boeket bij de crypte leggen en ze werd in de loop der jaren zelf een beroemdheid.

Sinds een paar jaar is de toegang naar de crypte afgesloten, waarschijnlijk om een einde te maken aan alle lipstickafdrukken waarmee het marmer elke keer besmeurd wordt. Nog steeds is er elk jaar een `memorial' op 23 augustus om 12 uur in de middag, het tijdstip van overlijden van Valentino. En nog steeds weet de Lady in Black publiciteit te trekken. Een handjevol camera's staat elke keer weer paraat om haar tocht naar de crypte vast te leggen. De derde officiële Lady in Black is sinds 1995 Vicki Callahan, een secretaresse van het ministerie van Water en Energie. Samen met honderden andere fans houdt ze de Valentino-legende in leven.