Smeekmeisjes

In de Verenigde Staten mag ik graag naar het Home Shopping Channel kijken. Vaardige praters proberen mij over te halen een nutteloos dingetje aan te schaffen. Zelfs sterretjes van het C-garnituur werken bij dit Channel. Sedert kort wordt op Net5 iets soortgelijks geprobeerd door Home Shopping Europe. Het programma (de verkoop van sieraden, stofzuigers die water kunnen slikken, rimpelverdrijvende zalven, et cetera) wordt gepresenteerd door spraakgestoorde Walen, die een onbevattelijk soort Vlaams proberen te praten, maar ook door een aantal Nederlands-sprekenden.

Mijn favoriet is een meisje dat de antroposofische voornaam Lidewij draagt. Ik kende haar al omdat zij op de Amsterdamse stadtelevisiezender AT5 waarschuwt voor verkeersopstoppingen. Op AT5 leest ze haar teksten welgemoed en keurig voor; op het Home Shopping-programma bij Net5 heeft Lidewij zich echter binnen enige weken tot een superieure kletsmajoor, tot een halve waanzinnige — die probeert te acteren als een tiener – en tot een gewichtloze babbelaarster ontwikkeld. Lidewij is het typetje dat bij het getal `66' (dat toevallig valt) uitroept: ,,O, in dat jaar ben ik geboren!'' Ik neem aan dat het kwebbeltje dus in 1966 geboren werd. De volgende dag vertelt ze een zalfje tegen veroudering aanprijzend dat ze haar leeftijd uiteraard niet wil vertellen. Ik bedoel maar: met Lidewij heeft het fenomeen van het zinloze geluid op de Nederlandse televisie een voorlopig hoogtepunt bereikt. Wat het Waals-Nederlandse Home Shopping Channel onderscheidt van het Amerikaanse origineel is het volstrekte gebrek aan professionaliteit, de overal en altijd zichtbare armoede, de stompzinnigheid en vuilpeukerij van de Net5-versie.

Geklets, oeverloos geklets. Net5 is waarachtig niet het enige kanaal dat er zich aan bezondigt. Menig spelletje op de vroege avond heeft presentatoren in dienst die vragen: ,,Wat is je hobby?'' (Ik vraag nooit naar iemands hobby; het schijnt televisietaal te zijn.) Het antwoord op zo'n hobby-vraag is niet zelden: ,,Ik heb vijf kinderen.'' De meer intelligente kandidaat antwoordt: ,,Fietsen'', ,,Lezen'' of ,,Wandelen''. Is gekke-koeienziekte ook bij mensen mogelijk, vraag ik me wel eens af.

Nóg veel dommer wordt er gekletst op de uurtjes dat Yorin niets beters heeft uit te zenden dan spelletjes. Gametime heet zo'n programma en een ander Spelevisie (degene die deze naam heeft verzonnen zou ik graag willen martelen). Meisjes, en een enkele schorre jongen, proberen hier kijkers te verlokken om op te bellen. De kijkers moeten een woord van drie letters raden en maken dan kans op een paar tientjes. De meestal van bevallige tietjes voorziene meisjes staan urenlang te smeken, te kletsen en in opdracht dom te doen (nóg dommer zijn de kijkers die uiteindelijk de telefoon grijpen, maar daar heb ik het nu even niet over.) De smeekmeisjes van de spelletjesprogramma's zijn de meest tragische vrouwen van Nederland. Het zijn de slavinnen van de prietpraat, de telefoonerosie en de absolute leegheid. Opzij moet niet alleen de naaiateliers in om vrouwenonrecht op te sporen, maar dient nu eindelijk ook eens bij Yorin naar binnen te stormen.

Geklets, ach, het gaat maar door. Neem nu eens SBS6, een zender die voornamelijk wappert met pornoblaadjes. Als dat niet het geval is, zenden ze daar het schandaal-, rampen- en pseudonaaktprogramma Explosief uit. De filmpjes worden aan elkaar gekletst door een woestig uitziende knaap en een bijbehorend tuttenmeisje. De twee presentatoren veinzen dat ze een tweegesprek voeren, maar in werkelijkheid lezen ze bizarre, nutteloze teksten voor.

Kortom: de woeste knul en de tuthola kletsen maar een eind weg.

De slotvraag luidt: is al dat zinledige geklets op de Nederlandse televisie erg, schadelijk of afkeurenswaardig? Dat geloof ik toch niet. Het Romeinse rijk ging, meen ik, ten gronde aan loodvergiftiging. En wij in Holland gaan gewoon kletsend aan geklets ten onder!

Hóe dom het is en hóe dichtbij dat is eigenlijk het enige dat mij een beetje verontrust.