Starsailor wil concurreren met het verleden

In Engeland geldt de Engelse popgroep Starsailor als `the next best thing'. Komend weekeinde treden ze op tijdens het Lowlands Festival in de Flevopolder.

De jonge Engelse popgroep Starsailor is niet bang voor een beetje tegenwind. Toen ze een elpeetitel van de legendarische Amerikaanse singer/songwriter Tim Buckley (Starsailor uit 1971) tot groepsnaam verkozen, wisten ze dat ze daarmee verwachtingen wekten. Maar zanger/gitarist James Walsh, toetsenman Barry Westhead, bassist James Stelfox en drummer Ben Byrne vinden het belangrijk om uit te komen voor hun invloeden. Ze zijn verzot op de muziek van `klassieke' popmusici als Neil Young, Van Morrison en Tim Buckley, wiens muziek ze leerden kennen via de evenzeer bewonderde zoon Jeff Buckley. De galmende, dramatische popmuziek van Starsailor heeft ook wel iets weg van Echo & The Bunnymen. Ondanks al deze invloeden is het de 20-jarige James Walsh gelukt om met oorspronkelijke composities voor de dag te komen. De debuutsingles Fever en Goodsouls zijn veelbelovende voorboden van het album Love Is Here dat begin oktober verschijnt. In Engeland geldt Starsailor al enkele maanden als `next big thing,' op grond van het onmiddellijke hitsucces De elpee Starsailor is het ideale beginpunt voor een muziekliefhebber die zelf een band begint, vindt Walsh, ,,omdat Tim Buckley nooit artistieke compromissen heeft gesloten. Met ontoegankelijke nummers als Monterey is het bepaald geen makkelijk plaat. Dat trekt me, want mijn favoriete popmuziek is bijna nooit van het soort dat het ene oor in gaat en het andere meteen weer uit. Mijn oudere broer, die nu onze manager is, zette mij op het spoor van al die prachtige muziek die je praktisch nooit meer op de radio hoort, maar die je alleen kunt vinden door erover te lezen en door fanatiek in platenwinkels op zoek te gaan. Tot voor kort had ik nauwelijks geld om cd's te kopen en moest ik het stellen met geleende exemplaren. Pas bij het tekenen van ons platencontract heb ik mijn eigen exemplaar van Tim Buckley's Starsailor van mijn broer cadeau gekregen.''

In de wat oudere popmuziek vindt James Walsh een puurheid die in de huidige platenindustrie verloren is gegaan. ,,Het imago van een artiest en de marketing van een muzikaal product hebben de overhand gekregen. In de jaren zeventig kon een artiest als Nick Drake tot bloei komen omdat hij zelfs bij het uitblijven van succes in staat werd gesteld om zich artistiek te ontwikkelen. Nu wordt een beginnende groep na een teleurstellende verkoop van het debuutalbum meteen weer de grond in gestampt. Iemand als Neil Young zou in dit tijdsbestek veel minder kans maken op succes dan toen, omdat hij eerst een paar tamelijk obscure platen mocht uitbrengen voordat hij grootscheeps doorbrak met Harvest. Ik praat niet graag over onze carrière, maar in het ideale geval krijgen wij ook de kans om op die manier te groeien. Dat moet met vallen en opstaan gepaard gaand kunnen gaan.''

Walsh ervaart het niet als een groot gemis, dat Starsailor al meteen na een paar optredens door publiek, media en platenindustrie werd opgepikt. `We zien er niet tegenop om ons in het volle gezicht van het publiek te ontwikkelen, omdat de uitgangspunten van ons samenspel en de samenwerking bij het schrijven van nummers sterk zijn. Zo jong als we zijn, kennen we elkaar door en door en weten we wat we aan elkaar hebben. Ik heb mijn hele leven gezongen, maar ik ben van nature tamelijk verlegen en ik kon me pas werkelijk ontplooien toen ik met deze jongens een band begon. Ik heb niet zo'n uitgesproken, onmiddellijk herkenbare stem als Mick Jagger of Bob Dylan, dus moet ik het hebben de zuivere toon en de overtuigingskracht waarmee ik mijn teksten zing. Deze groep kent geen sterren; het schip wordt door alle vier bestuurd.''

Het album Love Is Here rekent af met de gedacht dat het semi-akoestische Starsailor van de eerst paar singles deel zou uitmaken van de veelbesproken `new acoustic movement', zegt Walsh. ,,Er staan een paar flink heftige gitaarnummers op in de sfeer van Neil Young & Crazy Horse, en we zijn bepaald geen puristen die zich druk maken om de vraag of een muziekinstrument wel of niet elektrisch versterkt mag worden.'' Bij het maken van een goede rockplaat draait het om het kanaliseren van positieve energie, vindt hij. ,,Liever dan dat cynische gedoe van Britpopgroepen als Blur en Oasis die elkaar bij elke gelegenheid afkraken of in de haren vliegen, spiegel ik me aan de Beach Boys en de Beatles die een artistieke concurrentiestrijd met elkaar aangingen. De Beach Boys maakten het briljante Pet Sounds en voor de Beatles was dat aanleiding om met nog iets beters voor de dag te komen, waarmee Sgt. Pepper werd geboren. Bij gebrek aan tijdgenoten om dat muzikale gevecht mee aan te gaan, kijken wij naar helden uit het verleden.''

`Love Is Here' verschijnt 8 oktober bij EMI/Chrysalis. Starsailor speelt zaterdag 25 augustus op Lowlands.