Column

Zomeroverzicht

Deze zomer overleed een vriend. Waarom? Kanker. In februari kreeg hij last, in maart werd het vermoed, in april bevestigd en begin juli was hij dood. De dokters stonden machteloos. Hij wilde absoluut niet dood, maar hij had niks te willen. Gewone man, leuk leven, hard gewerkt, veel gelachen en vlak voor zijn pensioen mocht hij gaan. Met een trouwe ploeg familie en vrienden hebben we hem gecremeerd. En we waren allemaal knap stil. We stamelden wat tegen elkaar bij het condoleren. ,,Waarom hij? Waarom zo vlug?'' Ik weet het: allemaal clichés, maar verzin maar eens wat beters op zo'n moment.

Paar dagen later viel Brood van het Hilton. De hele gordel in rep en roer, Hilversum ontwricht en Aalsmeer uit het lood. Men noemde het zelfmoord. Maar dan wel een hele langzame. Eerst twintig jaar spuiten, snuiven, slikken en zuipen en vervolgens wat er nog van je over is van een hotel te laten vallen. Ik vond Brood al jaren diep zielig. Het leek me een aardige man, maar hij was volledig op. Ik zag hem nog wel eens wat onsamenhangends op een zender bazelen, hij kwam nog een keer langs met zijn broek naar beneden in het kappersblaadje Nieuwe Revu en ik las nog wel eens wat over hem in een stukje van Martin Bril. Moest vooral erg lachen om het kratje Bekende Nederlanders dat via een rouwadvertentie in een van onze kranten afscheid van de overleden Herman nam. Waarom schrijft dat soort niet gewoon een lieve brief naar zijn vrouw en kinderen? Daar zitten die verdrietige mensen toch veel meer op te wachten? Ik hoef toch niet in een rouwannonce te lezen dat Herman met Hennie Huisman wel eens een borreltje in een obscuur barretje op Bonaire dronk? En als Karin Bloemen hem zo bijzonder vond, dan snottert ze dat toch in haar zakdoek? Waarom in de krant? Wie heeft dat bedacht? Wat gaat er door je kopspelonken als je zo'n tekst doorbelt? Kan je zo'n advertentie ook aftrekken als onkosten? Op welke post boek je zo'n tekst? Onvoorzien? PR en promotie? Mag ik bij deze de Bekende Nederlanders vast vragen om bij mijn dood uitsluitend te adverteren als ze hartstikke blij zijn met mijn heengaan. Dus niks jammer, ik wil vreugde zien. Opgeluchte vreugde. Ik lees dan graag annonces als Eindelijk weg Henk van der Meijden. De advertentie met Eindelijk rust ondertekend door Robert ten Brink zal me ook goed doen. En: Echt waar? Tara Singh Varma lijkt me ook wel wat.

Ik volgde de Brood-hype vooral via Internet en wat oude Nederlandse dagbladen, heb er nog wel wat Italiaanse kranten op nageslagen, maar ik ben toch bang dat het nieuws amper voorbij Breda gekomen is. Daarbij is er iets anders: als je alles ziet en leest met een kop vol verdriet om een vriend, die er alles maar dan ook alles aan gedaan heeft om te blijven leven, dan kijk je er heel anders naar. Cynisch? Ja! Sceptisch? Zeer.

Kanker is een ziekte, die niet met zich laat spotten. En zo komen we vanzelf op de andere zomerkomkommer: Tara Oedayraj Singh Varma. Dat mens moet op korte termijn ingespoten worden met de meest gruwelijke kankercellen. In naam van alle kankerpatiënten ter wereld. Ze moet tien keer per dag gedwongen bestraald worden in het Anthonie van Leeuwenhoek. En gooi er ook nog maar een paar chemootjes tegenaan.

Dat je een beetje jokt, snap ik. Dat je als politica categorisch moet liegen, begrijpt het hele Binnenhof. Maar er zijn toch echt grenzen? Heb een tijdje geleden nog eens een stukje aan haar gewijd omdat ze haar huis in de buurt van het Vondelpark verkocht op een manier waar de meest rechtse VVD'er zich voor zou schamen. Toen begon ik al aan veel meer te twijfelen. Bedreigd door extreem rechts? Nooit! Met haar handjes in de kassa van verschillende organisaties gezeten? Ja. En of ze de door haar beloofde miljoenen aan de creperende negertjes al heeft overgemaakt? Natuurlijk niet. Zal ik een geheim verklappen? Ze is niet eens zwart. Het is gewoon een schoensmeersurinaamse uit Amsterdam-Zuid. Als ze binnenkort in haar wanhoop aan de portier van het Hilton de weg naar het dak vraagt, mag ik hopen dat hij die niet wijst. Ze mag nog maar op één manier dood. Kanker. Ze heeft er om gesmeekt. En ik gun het haar. Namens mijn vriend!