Ziekenhuizen

Ziekenhuisinfecties zijn meer dan vervelend en belastend voor de patiënt (NRC Handelsblad, 13 augustus).

Zij vormen een zeer groot risico. Doorgaans zijn infecties opgelopen in een ziekenhuis van een soort dat moeilijk is te bestrijden. De bacteriële verwekker, behorende tot de biosfeer van het ziekenhuis, is veelal minder gevoelig voor antibiotica. De vele sterfgevallen in ziekenhuizen zijn voor een groot deel dan ook toe te schrijven aan dergelijke infecties, met name bij ouderen bij wie de weerstand is verminderd. Ziekenhuisinfecties zijn niet voor honderd procent te voorkomen. Maar met gerichte maatregelen en het zich houden aan protocollen wordt de kans op het verkrijgen ervan zo veel mogelijk beperkt, zoals terecht in het desbetreffende artikel wordt gesteld. De cijfers uit het CBO-rapport spreken voor zich. Het desbetreffende onderzoek waarop het rapport stoelt, toont dat ziekenhuizen enorm kunnen verschillen in de effectiviteit van risicobeperking. Nog verontrustender is dat optimale procedures en protocollen kennelijk niet kunnen worden afgedwongen.

Ik pleit ervoor om, zoals gebeurt met vakantieverblijen die niet `legionella-proof' zijn, de ziekenhuizen met een slechte staat van dienst met naam en toenaam bekend te maken. Elke potentiële patiënt heeft recht op een behandeling in een ziekenhuis met een zo laag mogelijk risicoprofiel.