Waterleidingduinen

Het artikel over de Amsterdamse Waterleidingduinen (NRC Handelsblad, II augustus), belicht de overlast door damherten aan het verkeer en de tuinders, maar gaat amper in op de effecten van een exploderende populatie van het hert op het duin-ecosysteem zelf. Drie betrokkenen, in het artikel geïnterviewd, constateerden vorig jaar in het blad `Duin', dat die invloed groot zal zijn op de verjonging van meidoorn, kardinaalsmuts en zomereik. Zo mogelijk ligt door overbegrazing de ondergang van het karakteristieke duinbos in het verschiet! Voor het tegengaan van de sluipende verruiging, als gevolg van de zure regen, zijn damherten anderzijds waardeloos; die vermijden de ruwere grassoorten.

Begrazing door runderen zou een uitkomst zijn om de vergrassing tegen te gaan en om de Amerikaanse vogelkers een halt toe te roepen, ook een soort die door het geheel achterwege blijven van maatregelen voortwoekert ten koste van de inheemse duinvegetatie. Wanneer de wolf ontbreekt is menselijke aantalsregulatie een alternatief. De ecoloog-adviseur van Gemeentewaterleidingen, Van Breukelen, vraagt zich echter af: ,,Wat is overpopulatie.'' Hij is een van die natuurbeheerders die het motto aanhangen: `spontane natuur is het hoogste goed'. Een slecht standpunt wat mij betreft. Het evenwicht dat zich dán in onze natuur instelt is verre van natuurlijk te noemen, en de biodiversiteit legt het loodje. Bovendien houd je slechts quasi-ongerepte natuur over. Ongunstige menselijke invloed is namelijk niet ongedaan gemaakt.