Thuisloos

Ik staarde naast Josif Brodsky uit het raam toen de trein uit Parijs langzaam Rotterdam binnenreed. Ik deed mijn best enkele van de architectonische hoogstandjes in de voorbijtrekkende skyline toe te lichten, maar zonder overtuiging, meer uit beleefdheid. Ik haatte deze stad, waar ik jarenlang in eenzaamheid op een pensionkamer vertoefde, verder verwijderd van een `thuis' dan draaglijk was, behept met het idee dat ik nooit meer zou kunnen `wonen'. Brodsky, sterke thuisloze als hij was, had zijn eigen overpeinzingen, en onderbrak mijn gebazel met de opmerking: ,,This city asks to be bombed again!''... Zodra ik kon ben ik verhuisd.