Eeuwig verliefd op Franse rocker Johnny Hallyday

Gabrielle Rose is een meisje dat een psychiater nodig heeft maar er geen kan betalen. Toch gaat ze er van uit dat ze door een vakman geholpen zal worden – ze is jong en mooi en draagt een boa van roze veren. In het universum van de Franse regisseur Laetitia Masson zijn ook zulke dingen geldige betaalmiddelen. De actrice mag er nog verongelijkt bij kijken ook.

Love me is de derde speelfilm van Masson (1966). Samen met haar debuut En avoir (ou pas) (1995) en À vendre (1998) vormt het een drieluik over werk, geld en liefde. Sandrine Kiberlain speelt in elk deel van de trilogie de hoofdrol. In Love me gaat het vooral om de liefde, die Kiberlain eindelijk wel eens wil geven en wil krijgen. Haar vader en moder heeft ze in deze film nooit gekend en ze is nooit over haar pubergevoelens voor een beroemde Franse rockzanger heen gekomen. Zijn portret hangt twee keer levensgroot in de caravan die ze op een verlaten Bretons strand bewoont. Maar Love me speelt zich niet alleen aan de Franse kust af. Masson brengt ons ook naar een stad in Amerika. Daar dwaalt Gabrielle rond in een wit onderjurkje en ontmoet ze de zanger van haar dromen. Ook van hem verwacht ze hulp, seks, liefde, met dezelfde betaalmiddelen. Nu moeten ze helemaal wel genoeg zijn, want Gabrielle weet niet waar ze is en wie ze is. Ze is haar geheugen kwijt. Maar ze komt wel haar overleden moeder en zichzelf als zestienjarige tegen en wordt bovendien achtervolgd door een man met een pistool.

Tussen deze twee verhaallijnen wordt in Love me voortdurend heen en weer gezwalkt. Hoe de ene Gabrielle zich tot de andere verhoudt is in het begin van de film niet duidelijk, en het lijkt alsof Masson daar erg trots op is. ,,Als je niets begrijpt, is dat heel gewoon'', schrijft ze in briefje in de persmap dat aan alle kijkers van de film gericht lijkt te zijn. Voor kijkers die na het eerste half uur nog alert zijn – ook de afgetrapt mooie beelden van verlaten stranden en donkere nachtclubs houden niet echt wakker –, was zo'n briefje niet nodig geweest, want met de pretentieuze vaagheid is het eigenlijk al snel gedaan. De man met het pistool blijkt Gabrielles psychiater te zijn, die met zijn wapen haar obsessies aan flarden moet schieten. De relatie tussen film en Freud is zelden zo kort door de bocht gegaan als bij Masson. De therapeut als revolverheld.

Het ergerlijkste van Love me is dat Masson en Kiberlain geen enkele zelfspot lijken te kennen. Dat pruilende gezicht van Kiberlain als iemand haar vertelt dat ze niet zoveel champagne moet drinken. Love me is een aflevering van de Boeketreeks geschreven door iemand die op het gymnasium heeft gezeten. Zo larmoyant is rock'n'roll zelden. Gelukkig zitten er in de film veel close-ups van Johnny Hallyday, met voor de gelegenheid zwart geverfd haar. In zijn ogen sluimert wel een beetje vermoeide spot.

Love me. Regie: Laetitia Masson. Met: Sandrine Kiberlain, Johnny Hallyday, Jean-Francois Stevenin. In: Rialto, Amsterdam; Lantaren/Venster, Rotterdam.