Bilal

Zoals bijna alle kunstenaars wil de Amerikaan Bilal niet dat zijn werk van een label wordt voorzien. Bilal Sayeed Oliver heeft een hekel aan het begrip `nu soul'. Toch geven de woorden `nu soul' wel een goed idee van de muziek van Bilal op zijn debuut-cd 1st Born Second. Bij `nu soul' gaan de gedachten onmiddellijk uit naar Erykah Badu en D'Angelo. Bilal maakt dan ook soortgelijke muziek als zij: hedendaagse soul met een minimaal gebruik van elektronica en een hoorbaar respect voor de grote soultraditie van bijvoorbeeld Marvin Gaye en Curtis Mayfield.

Het is dan ook geen toeval dat Bilal de afgelopen jaren heeft samengewerkt met D'Angelo en Badu. Ook niet verrassend is dat Bilals debuut gebukt gaat onder het zelfde euvel als D'Angelo's tweede cd: een aantal nummers begint sterk, maar vervolgens gebeurt er weinig en hompelen ze melodieloos voort. Ook duren ze soms te lang: `Soul Sista' zou bijvoorbeeld een fantastisch nummer zijn geweest, als het drie in plaats van vijf minuten had geduurd. Dit geldt voor de hele cd. Als Bilal het nu 75 minuten durende 1st Born Second had ontdaan van alle kabbelende ballast en had bekort tot een minuut of vijftig, had hij een briljant debuut afgeleverd. Want het merendeel van de nummers is niet alleen meesterlijk zwoel gezongen, maar kent ook grillige wendingen en verrassende ongebruikelijke instrumentaties die van Bilal meer dan de zoveelste goede nieuwe soulzanger maken. Het maakt zijn afkeer van het begrip `nu soul' begrijpelijk.

Bilal: 1st Born Second (Mayo/Interscope)