Redman is nog niet levensmoe

Saxofonist Joshua Redman (1969) staat al negen jaar onder contract bij Warner Bros, maakt elk jaar een goede plaat, maar klinkt op zijn laatste – Passage of Time – als een vroeg oude man. Zou hij nu al levensmoe zijn?

Dat Redman al drie jaar een kwartet intact hield met pianist Aaron Goldberg, bassist Reuben Rogers bas en drummer Gregory Hutchinson vervulde menige collega echter van jaloezie, maar leverde ook het luxe-probleem op dat er weinig te bevechten was. Misschien vond hij dit laatste zelf ook, want in Paradiso verscheen hij tot veler verrassing zonder Goldberg. De uitdaging was alleen hoe hij er met alleen een ritme-tandem de spanning in moest houden.

Te zeggen dat Redman het halfvolle Paradiso twee uur lang op kookhitte hield zou overdreven zijn, maar hij speelde wel geïnspireerder dan op zijn cd. Bijvoorbeeld in `Our Minuet', dat hij ditmaal op sopraansax speelde en afsloot met een echte climax. Nog spannender klonk een compositie die nog zo nieuw was dat Redman er nog geen titel voor had bedacht. Het volksmuziekachtige element dat in dit stuk was verwerkt, had hij mogelijk opgedaan in Schotland, waar hij kort vóór Amsterdam had opgetreden. Dat er in andere stukken nogal wat `vulsel' zat in de vorm van te lange solo's op bas en drums, was jammer maar begrijpelijk; dit was als trio pas het derde concert.

Als Redman in dit formaat iets echt ongehoords wil brengen zal hij ofwel zijn musici moet heropvoeden of moeten uitzien naar anderen, misschien zelfs naar andere instrumenten. Een goede gitarist, cellist of zelfs vibrafonist; wat is er tegen om het eens te proberen? Zelfs de allergrootsten uit de jazz, probeerden op gezette tijden iets volkomen anders om zichzelf alert te houden.

Concert: Joshua Redman Trio.Gehoord: 12/8 Paradiso, Amsterdam.