Dood is drama

Het is allang niet meer zo zeker dat de jeugd de toekomst heeft. En dat zeg ik niet omdat ik gisteren naar door jongeren gemaakte programma's keek, maar door wat mijn hongerig zapgedrag tussendoor blootlegde. Dat is een generatiekloof die niets te maken heeft met wat rancuneuze oudere jongeren de babyboomers verwijten, maar met iets wat werkelijk hout snijdt: de lange levenstijd en vitaliteit van de ouderen. Ik heb me zelfs afgevraagd of de welwillendheid waarmee de tv-bonzen jongeren een kans geven, voortkomt uit onbewust schuldgevoel hierover.

Dat is natuurlijk vergezocht, maar het blijft opvallend hoe plechtig programma's van jonge tv-makers worden aangekondigd. En hoezeer kritische begeleiding ontbreekt. Hoe is het mogelijk, vroeg ik mij af bij aflevering 6 van de serie Achtbaan, dat niemand van de AVRO-bovenbazen heeft ingegrepen. Want de doelstelling was niet gering: `Eigentijdse en spraakmakende televisieprogramma's door een nieuwe generatie programmamakers.' Het resultaat is tenenkrommend. O vader! luidde de titel van wat een aardig eigentijds verhaal leek: een tirannieke oude man die, om langer te kunnen leven, een donornier van een van zijn zonen eist. Hij krijgt hem, maar waarom wil je niet weten. Daarvoor zijn de verwikkelingen te vaag uitgewerkt, is het acteren te humorloos houterig het camerawerk te pretentieus. Terug naar school! Of zou juist dáár het probleem zitten?

Die vraag kwam terug bij Dokwerk: Jongensdromen, ook weer onderdeel van een serie, ditmaal documentaires door jonge filmmakers, uitgekozen door de VPRO. Deze documentaire ging over de ideale auto, waarbij veel accent lag op de Citroen DS en SM. Ik zeg het er, als vrouw, maar bij: ik heb jarenlang Citroën DS Pallas gereden, tot de bodem eruit lag, en sindsdien geen autoliefde meer gekend, maar ik heb deze documentaire niet uitgekeken. Zelfs grote schoonheid verdraagt geen oeverloos gezwijmel.

BNN, de jongerenzender par excellence, liet op zijn bekende wijze zijn jonge presentatoren het jeugdgevoel in beeld brengen. In Canada dit keer waar Bridget, een blonde Amsterdamse met koude ogen, speelde hoe je als vrijgevochten jongere de tafeltjes sopt in een Canadese blowtent en waar Rob, een grote mond met een klein hartje, het rodeo-rijden evenveel bewonderde als kritiseerde (,,stoere mannen die kalfjes omgooien''). Ik benijdde hen niet, net zomin als de jongelui die volgens SBS6 Door 't lint gaan op Ibiza. Een zwembad, een dikke meid drijvend in een opblaasbaar soort hondenmand, en jongens die bij wijze van wedstrijd naar haar toe zwemmen om hun ,,meest geliefde seksuele positie'' op haar toe te passen. Voorts jonge huppelkonten rond patsers zoals Johnnie Disco, met zijn Porsche, luxe jacht en SM-apparatuur in de op groepsseks ingerichte slaapkamer.

Waar ik wel met bewondering naar keek waren de hordenlopers van een reclamefilmpje. Prachtig gelijk op zwiepten blanke en zwarte benen over de horden en groot was de verrassing toen bleek van wie de witte benen waren: vitale 70-plussers. Hun prestatie, zei een diepe stem, was mogelijk dankzij onderzoek naar voedingssupplementen van DSM. Zouden de 80-plussers die op het NOS-journaal een stevige partij tennis lieten zien, daar ook van hebben gesnoept?

De groep van 80-plus is niet alleen de snelst groeiende bevolkingsgroep, maar ook de snelst groeiende groep tennisspelers. Zo telt de tennisbond al duizend leden boven de 80 en is het oudste lid 95 jaar. Forever young! De EO dempte het optimisme, zoals het hoort bij een zender die erop is ingericht ons aan onze sterfelijkheid te herinneren. Op de drempel van het leven heet de driedelige documentaireserie waarmee de omroep de avond afsloot. Bedoeld was natuurlijk Op de drempel van de dood. We zien terminale patiënten en oude mensen die in hospice De Rozenheuvel op hun einde wachten. Het licht gaat uit, maar de wanhopige stem van een doodzieke vrouw kleurt het zwarte beeld: ,,Ik wil niet dood!'' Dood is drama: het kan ons niet genoeg ingepeperd worden.