Dakloos gezin logeert op parkeerplaats

De familie Heringa uit Beilen werd twee weken geleden uit huis gezet en bivakkeert sinds die tijd in twee caravans en een camper. Drie dagen staan ze nu op een parkeerplaats bij een zwembad in Beilen.

Een tentdoek is over twee caravans gespannen. Zo nu en dan valt er een druppel doorheen. Onder het zeil zit J. Heringa-Sterken (55), een pakje shag binnen handbereik. Op tafel staat een damspel, een pak yoghurt en een aangebroken zak chips. In de hoek een kooitje met zangvogels en kanaries. Kat Barney slaapt bovenop een gevulde wasmand.

Mevrouw Heringa, vier zoons en een vriendin van één van hen werden op 27 juli uit hun woning aan de Violenstraat gezet. Overlast, meent de woningstichting. Zelf spreken ze dit tegen. Buren klaagden nooit. Sterker nog: van vijf buren hebben ze een steunbetuiging gekregen in de vorm van een handtekening.

Maar de rechter besliste anders: wegens aanhoudende overlast moest het gezin de woning uit.

Sinds die tijd trekken ze als moderne nomaden in hun twee caravans, camper en personenauto van parkeerplaats naar parkeerplaats in Beilen. Eerst stonden ze bij zwembad De Peppel, daarna bij het gemeentehuis. De gemeente gelastte hun onder bestuursdwang die plek te verlaten. Nu staan ze sinds vorige week vrijdag opnieuw op een parkeerplaats bij het zwembad.

Heringa laat de brieven zien van de gemeente, waarin staat dat ze met hun caravans niet op openbare plaatsen mogen staan. ,,Maar waar moeten we dan heen?'' zegt ze. Ze weet het niet. De Drentse woont 37 jaar in Beilen, bewoonde daar 25 jaar lang een woning, tot ze vorig jaar noodgedwongen bij haar zoon André en diens vriendin Marian in de Violenstraat introk.

Ze was uit huis gezet wegens een fikse huurachterstand, zegt directeur R. Nijhof van Woonservice Drenthe. ,,De woning was vervuild en uitgewoond, het was er een rommeltje.'' Heringa en haar drie zoons trokken, tegen de zin van de woningverhuurder, bij André en zijn vriendin in. Nijhof: ,,Die woning was veel te klein voor zes mensen. We kregen behoorlijk wat klachten uit de buurt.''

Uiteindelijk stapte Woonservice naar de rechter om de familie uit huis te krijgen. Nijhof vertelt dat de rechter zelf de woning heeft bekeken, voor hij vonniste. ,,Er was sprake van overbewoning en overlast. Bovendien werd de woning misbruikt voor bedrijfsmatige activiteiten. Er werden wasmachines gerepareerd. Je schrok je rot als je binnenkwam. De douche was een fietsenstalling. Een rommeltje.''

De familie werd de huur opgezegd. Nijhof wil ze geen andere woning verhuren. ,,Ik ken deze familie nu 25 jaar. Ze hebben heel veel problemen veroorzaakt waar ze woonden. We hebben nog tienduizenden guldens van mevrouw Heringa tegoed aan huurachterstand. In elke buurt waar ze komen, levert dat een schrikreactie op bij omwonenden.''

Maar waar moeten ze dan heen? Dat is Nijhofs zorg niet, zegt hij. Zijn advies: deel het gezin op in drieën. ,,Mevrouw Heringa en haar zoon kunnen ergens een woning vragen, André en zijn vriendin ergens anders en de twee andere broers ook. Ze moeten weer van onder af aan beginnen.''

Heringa wil dat best. ,,Ik heb al twee leegstaande woningen gezien in Beilen.'' Ze spreekt tegen dat de woning in de Violenstraat uitgewoond was. Te klein was die evenmin, meent ze. ,,Er waren drie slaapkamers en een grote woonkamer.'' De huurachterstand in haar vorige woning kwam doordat haar zoons veel geld hadden gestoken in een nieuw bedrijf. Bovendien kampte ze met financiële problemen, nadat haar man drie jaar geleden overleed. ,,Ik sta al vijf jaar ingeschreven voor een andere woning, maar ik hoor nooit iets.'' Ze heeft sterk de indruk dat de woningstichting iets gezocht heeft om haar en haar jongens eruit te krijgen.

Een buurvrouw in de Violenstraat zegt het ,,een beetje onbegrijpelijk'' te vinden, dat de familie eruit is gezet. ,,Er stonden wel veel auto's voor de deur, maar echt overlast hebben we niet gehad.''

De gemeente Midden-Drenthe heeft de familie tot vandaag de tijd gegeven om de parkeerplaats te verlaten. Gebeurt dat niet, dan worden ze verwijderd. Een woordvoerder van de gemeente zegt dat de familie zelf voor onderdak moet zorgen. ,,De burgemeester wil wel bemiddelen. Misschien kunnen ze naar een tehuis voor daklozen in Nieuw-Amsterdam.'' Maar dat weigert Heringa pertinent. ,,Daar kun je alleen heen als er niets anders is.'' Ze hebben nog campings gebeld, maar die zijn nu allemaal vol.

Sylvia, vriendin van een van de broers, laat een stapeltje brieven zien van campinghouders, waarin die verklaren dat er ,,geen plaats is voor de familie Heringa''. Het bivakkeren valt tegen. Geen water, geen elektriciteit, geen sanitair. Sylvia: ,,Onze behoefte doen we in de bosjes. Dat kan toch niet?'' Mevrouw Heringa: ,,We slapen met kleren aan in bed, anders is het te koud. Koken kan niet. We hebben weken geen warm eten gehad.'' Deze situatie is niet houdbaar.

Sylvia vindt het schandalig dat dit in 2001 nog in Nederland bestaat. ,,Ik ken de familie nu vijf jaar. Je hoort wel dat het aparte mensen zijn, maar wat is apart? Het zijn geen criminelen, geen jatters, maar normale burgers.''

Heringa doet geen oog dicht 's nachts onder de klamme dekens. Zo zenuwachtig is ze, zegt ze. ,,Dit is ook slecht voor onze gezondheid. Mijn zoon en ik zijn astmatisch. We zitten vol spanning. Ik hoop op een goede afloop, maar ik weet het niet.''

Desnoods gaat ze kraken, dreigt ze. ,,Ze moeten ons helpen. Laat de burgemeester ons geld geven, dan kunnen we in een andere gemeente wonen en zijn ze van ons af.''