Bladeren

Manager Magazin

`Kleptocratenbelasting'. Dat is volgens het Duitse Management Magazin de enige remedie tegen de mateloze hebzucht van de Duitse topmanagers. De grootste schraper is Ron Sommer, topman van Deutsche Telekom. Hij heeft voor zijn nog te leveren prestaties een bedrag van 157 miljoen D-mark bedongen, voor het merendeel in de vorm van opties. In vergelijking met hem is de bestuursvoorzitter van Deutsche Bahn, Hartmut Mehdorn, met een jaarsalaris van slechts 1,5 miljoen D-mark, een armoedzaaier. Maar dat hoeft in zijn volgende baan geen probleem te zijn. Want de gemiddelde Duitse bestuursvoorzitter verdient ruim vier miljoen D-mark per jaar.

Dat de Duitse topmanagers ongebreideld kunnen incasseren hebben ze, gromt het blad, te danken aan de regering Kohl die in 1998 de wetgeving op het uitgeven van aandelen zuiverde van elke dwang tot matigheid. En loon naar prestatie is een regel die voor iedereen geldt behalve voor topmanagers. Zo verdient Jürgen Schrempp van DaimlerChrysler 12 miljoen D-mark hoewel de onderneming vorig 14,9 procent marktwaarde verloor. Meritocratie is het schaamlapje van kleptomanische managers.

Fast Company

Topmanagers hebben er absoluut geen idee van hoe ze het beste uit hun ondergeschikten moeten halen. Volgens Fast Company komt dat, omdat ze er geen flauw benul van hebben wat werknemers beweegt. Dikke verhalen over werknemers die de belangrijkste waarde van een onderneming vertegenwoordigen, of over de bedrijfscultuur als wapen in de concurrentiestrijd zijn even zo vaak praatjes voor de vaak.

Het kan toch niet onbelangrijk zijn voor het functioneren van het Amerikaanse bedrijfsleven, meent het blad, dat slechts 26 procent van de werknemers zich betrokken voelt bij het bedrijf waarvoor ze werken, dat 55 procent van de werknemers zich in het geheel niet betrokken voelt, en dat 19 procent de boel gewoon saboteert. Volgens Fast Company is het bedrijfsleven geobsedeerd door topmanagers, terwijl de kwaliteit van middelmanagers veel belangrijker is. Het blad legt niet uit waarom de bedrijven dan hun topmanagers niet gewoon ontslaan. Immers, houden topmanagers hun ondergeschikten niet regelmatig voor dat het rotten van vis begint aan de kop?

Börse on Line

De Duitse bedrijven die particuliere vermogens beheren zwijgen als het graf over hun prestaties van de afgelopen twee jaar. Börse on Line schrijft dat in een servicerubriek waarin het een overzicht geeft van particuliere vermogensbeheerders in Duitsland. Zou die zwijgzaamheid nou een kwestie van discretie zijn of van angst om met de billen bloot te gaan?

Wirtschaftswoche

De een zijn dood is de ander zijn brood. De koers van de aandelen British American Tobacco is in anderhalf jaar 125 procent gestegen, schrijft Wirtschaftswoche. Nu de waarde van de technologie-aandelen in rook opgaat, krijgt de tabaksindustrie een opsteker van jewelste. En dat is al vaker vertoond, legt het blad uit. Als de waan van de dag op de beurs plaats maakt voor bezinning wordt roken vanzelf financieel gezond. Maar het omgekeerde is ook waar, waarschuwt het blad.

Red Herring

De druiven zijn nog steeds zuur voor beleggers die hun geld verloren aan de voorlaatste modegril op de beurs. Investeerders die zich in het ootje genomen voelen maken het de noodlijdende technologiebedrijven zo lastig, schrijft Red Herring, dat ze het loodje dreigen te leggen door de omvangrijke betalingen aan beleggers die zich belazerd voelen. Het wordt tijd, vindt het blad, dat beleggers die verkeerd hebben gegokt zich afvragen of het veel zin heeft om de zakken te spekken van juridische adviseurs op kosten van de technologiesector. Toch een vreemde opmerking, als je nagaat dat het blad tien regels te voren vast stelt dat de technologiebedrijven in kwestie in 99 procent van de gevallen betalen prefereren boven voor laten komen.

BusinessWeek

De Amerikaanse Droom zal voor veel scholieren altijd een droom blijven. Want sinds het midden van de jaren negentig groeit het aantal arme scholieren dat met geen mogelijkheid kans ziet de studie te financieren. ,,Het is een wrede ironie'', schrijft BusinessWeek, ,,dat de kans op welvaart in de toekomst kleiner dan ooit is geworden in de periode dat het land zoveel welvaart verwierf gedurende de langste periode van expansie die het heeft gekend''. Het aantal inschrijvingen bij het hoger onderwijs is sinds 1998 1,5 procent gedaald. En dat terwijl het aantal collegestudenten met 22 procent zou moeten groeien om te voldoen aan de noden van het bedrijfsleven.

The Economist

Wees nou maar blij als de productiviteit in Amerika met drie in plaats van vier procent groeit. Want, schrijft The Economist, ,,een groei van twee procent zou historisch gezien al behoorlijk indrukwekkend zijn''. De Fed, het stelsel van Amerikaanse centrale banken, schermt graag met de productiviteitsgroei van 3,8 procent dankzij de distributie van elektriciteit in de periode van 1917 tot 1927. Maar dat is misleidend, meent het blad, want in 1917 was de productiviteit ongewoon laag.