Waterreus flirt opnieuw met het noodlot

Met zijn selectie voor Oranje zag Ronald Waterreus een droomwens in vervulling gaan. Maar de 30-jarige keeper van PSV worstelt met een blessure aan zijn elleboog, die hem gisteren ook hinderde in het duel met FC Twente.

Het noodlot lijkt een fatale aantrekkingskracht te hebben op Ronald Waterreus. Jarenlang solliciteerde de 30-jarige doelman van PSV vergeefs naar een selectie voor het Nederlands elftal, tot hij eindelijk door bondscoach Louis van Gaal werd opgeroepen voor de vriendschappelijke interland tegen Engeland. Maar Waterreus ondervindt zoveel hinder van een slijmbeursontsteking in zijn elleboog dat hij in feite alleen op papier als derde keeper van Oranje kan fungeren.

Nadat landskampioen PSV gisteren in de Arena de Johan Cruijff-schaal had gewonnen door bekerwinnaar FC Twente met 3-2 te verslaan, hield Waterreus zijn gezwollen rechterhand angstvallig verborgen in zijn broekzak. Volgens zijn coach Erik Gerets is Waterreus bereid ,,op krukken naar Engeland te gaan om te kunnen spelen''. De trainer van PSV was ook niet van plan zijn keeper een speelverbod op te leggen, omdat ,,Ronald nu krijgt waar hij recht op heeft en ik hem dat plezier niet wil ontnemen.''

Waterreus wekte gisteren echter niet de indruk reikhalzend uit te kijken naar het moment, waarop zijn jongensdroom eindelijk in vervulling zou gaan. Al enkele weken worstelt hij met een mysterieuze blessure, waarvan de medische staf van PSV de oorzaak nog niet heeft weten te traceren. Voorlopig is Waterreus fit genoeg om onder de lat te staan, al leek hij gisteren tegen FC Twente geremd door de gedachte dat die kwetsuur hem zijn zuurverdiende plaats in Oranje kan kosten. Nadat Waterreus gisteren een vlammend schot van Twente-middenvelder Van de Paar moest keren, sneed de pijn weer vanuit de elleboog naar zijn hand. ,,Ik voelde die bal behoorlijk'', erkende hij.

Daarmee zadelt Waterreus de bondscoach met een dilemma op. Waarom zou Van Gaal woensdag tegen Engeland een geblesseerde doelman opstellen als hij twee fitte keepers (Van der Sar en de gisteren tegen Manchester United uitblinkende Westerveld) achter de hand heeft? ,,Mag ik nu naar de bus?'', vroeg Waterreus, toen hij werd geconfronteerd met de mogelijke gevolgen van zijn blessure. Moest de anders zo extraverte Limburger noodgedwongen toneelspelen, omdat hij zich al bij het onvermijdelijke heeft neergelegd? Zo openhartig als Waterreus traditioneel de wereld beschouwt, zo ingetogen reageerde hij gisteren op de invitatie van Van Gaal, die hij nooit meer had verwacht. ,,Volgende week word ik 31 jaar, normaal gesproken maak je op die leeftijd geen debuut meer'', zei Waterreus. ,,Laat staan dat er dan nog een grote carrière voor je ligt.''

Het zou passen in het beeld van de eeuwige schlemiel als Waterreus weer even afstand moet nemen van zijn brandende ambitie om het doel van Oranje te verdedigen. Met veel bravoure overleefde hij bij PSV de tweestrijd met zijn concurrenten Stanley Menzo, de Duitser Georg Koch en de nota bene door coach Erik Gerets zelf aanbevolen Joegoslaaf Ivica Kralj. Pas sinds vorig seizoen heeft de leiding van PSV een onwrikbaar vertrouwen in de keeper, die twee jaar geleden nog moest vertrekken. ,,Ik draag het rugnummer 23, maar toen zat ik in het stadion ook op rij 23'', mijmerde Waterreus, die het gebrek aan erkenning als een gesel ervoer. ,,De afgelopen seizoenen kon de bondscoach beschikken over de keepers van Juventus en Liverpool, wat moet ik dan?'', sprak Waterreus, relativerend, maar in zijn hart dacht hij daar heel anders over.

Beweerde Waterreus al niet twee jaar geleden dat hij na Van der Sar de beste keeper van Nederland was? In de wetenschap dat hij zich vorig seizoen in de eredivisie als de beste doelman manifesteerde, nam zijn stille protest tegen het uitblijven van een kans bij Oranje soms provocerende vormen aan. Vorig seizoen verscheen Waterreus voor het duel met Ajax in een oranje shirt in de Arena. ,,Een geintje'', noemde hij die opvallende presentatie. ,,In feite stond ik voor lul in die trui, maar mijn teamgenoten konden het wel waarderen.'' Gevoel voor zelfspot kan Waterreus namelijk niet worden ontzegd. Zelfs voor ,,een café-elftal'' was hij nooit in aanmerking gekomen en ook de keuzeheren voor de Limburgse selectie hadden de PSV-doelman stelselmatig over het hoofd gezien.

Maar dan sprak Waterreus toch als de clown, die zijn frustraties in zwarte humor verpakt. Zoals enkele maanden geleden, na de doldwaze apotheose van de bekerfinale tussen PSV en FC Twente, toen Waterreus weer eens ongewild de hoofdrol in een tragikomedie voor zich opeiste. Twee strafschoppen had de PSV-keeper in de afsluitende serie van de bekerfinale al gestopt, toen hij zelf het vonnis over FC Twente zou voltrekken. Doelman Boschker had echter geen moeite met de zwak genomen penalty van zijn collega, waarna PSV de beker alsnog uit handen moest geven.

Nog steeds laat de ontgoochelde Waterreus de videobeelden van die flater aan zich voorbij glijden, met het benauwende gevoel dat het van hogerhand zo was beslist. ,,Nu ik ook een strafschop heb gemist, kan ik zeker bij het Nederlands elftal'', zei Waterreus, schertsend. Zo werd de gedreven keeper weer eens voor zijn hoogmoed bestraft. ,,Je bent namelijk zo goed als je in je laatste wedstrijd. Wie weet nu nog dat tennisser Pete Sampras zeven keer Wimbledon heeft gewonnen? Hij werd afgerekend op zijn laatste Wimbledon, waar hij al in de vierde ronde werd uitgeschakeld. Die pijnlijke nederlaag tegen Twente deed me beseffen dat een sportman nooit mag verslappen.''

In de kleedkamer van PSV was de doelman vorige week zelf het slachtoffer van de ,,cynische grappen'', waarmee hij zijn omgeving bestookt. Grijnzend verklapte trainer Gerets dat ,,het mogelijk is dat zelfs Waterreus wordt geselecteerd voor het Nederlands elftal''. De doelman, lachend: ,,Iedereen keek me vervolgens aan met een blik van: `het zal toch niet waar zijn'. Normaal heb ik altijd mijn woordje klaar. Nu voelde ik slechts een intense blijdschap.''

Maar de twijfels over zijn blessure bleken gisteren na de seizoensouverture tegen FC Twente vooralsnog groter dan de voldoening over zijn geslaagde pelgrimstocht naar een onbereikbaar geacht doel. ,,Eerst maar eens de reactie in mijn elleboog afwachten en dan zien we morgen wel'', mompelde Waterreus.

Of bedoelde hij vooral de reactie van bondscoach Van Gaal?