Dood voor de camera

Op papier lijkt het moeilijk te verantwoorden. Fien Broers, een zwakbegaafde vrouw die niet weet dat ze kanker heeft, sterft voor de camera. Dat riekt naar necrofilie.

Wie Op de drempel van het leven van Roy Dames heeft gezien weet beter. Natuurlijk moet het erin. Het zou zwak zijn de prachtige, eerlijke documentaire te kortwieken. De stervende Fien (57) en haar zus Bep zijn toevallige helden. En helden sterven. De sterfscène die op papier niet kan: Bep ligt na acht doorwaakte nachten met haar voorhoofd tegen dat van Fien. Fiens hoofd zakt weg in een kussen bedrukt met krantenknipsels, tussen hen in een knuffelbeertje. Ze pruilt. Alsof ze iets vies wil wegslikken. Dan gaat haar oog dicht. Bep vraagt: ,,Is ze weg?'' Geen greintje sensatiezucht. Op deze manier mag de dood altijd op tv.

Als een cameraploeg naar de Costa del Sol afreist om jongeren te filmen, laten er geheid een paar hun broek zakken. De aanwezigheid van de filmploeg verandert het gedrag, verandert de werkelijkheid. In Op de drempel van het leven gebeurt dat niet. De camera is aanwezig, maar je krijgt niet de indruk dat de mensen zich anders gedragen.

Drie maanden volgt Dames het leven en de dood in een door het Leger des Heils geleid sterfhuis, waar de dood nadrukkelijk niet op verzoek is. De patiënten lijken helemaal zichzelf. ,,Ik hou van je truttelbol'', zegt Bep als ze op een avond naar huis gaat. ,,Ik wil nog niet dood.' antwoordt Fien vanuit het donker.

Patiënten in hospice De Rozenheuvel zijn er in alle soorten: de koppige zwijger, de rationele bangerik, de schuldbewuste manipulator. Maar allemaal hebben ze hun eigen waardigheid. De vrouwen blijken trouwens vlak voor de dood sterker dan de mannen.

In de drie afleveringen van deze EO-documentaire zit alles. Ontroering bij de voorspelbare maar toch aangrijpende afscheidscènes. Humor zoals wanneer een vrouw bij het aankleden een harde wind laat en vraagt: ,,Staat dat er ook op?'' En ergernis. Vooral in de eerste aflevering komt `het team' wel erg veel aan het woord. De directrice: ,,We proberen de euthanasievraag terug te dringen.'' Maar de echte helden zijn de stervenden. Couperus zou genoten hebben.

Op de drempel van het leven, EO, 22.49-23.33u.