De sandwichman

,,Vandaag heb ik Sunrise-sinaasappelsap vóór en Clarin-mode achter.'' Hij tolt langzaam om zijn as en toont me zijn reclameborden. Vandaag doet hij de Avenida de Mayo. Hij loopt van 10 tot 21 uur en pakt om de twee uur een kwartier pauze. ,,Die heb ik echt wel nodig.'' Hij is 65 en zijn benen willen niet meer zo. Vooral met zijn rechterbeen heeft hij problemen. Bij regen is het helemaal zwaar. Dan glijdt hij soms uit en botsen voorbijgangers vaak tegen hem op. Om zijn knieën te beschermen, heeft hij stootbanden aangebracht. ,,Vooral als er wind is, knalt de rand er tegenaan.''

,,Hé, sandwichlul.'' Een opgeschoten jongen schopt tegen zijn achterbord en rent lachend weg. Vooral de laatste tijd neemt de agressie toe. Soms blijft het niet bij woorden. Laatst is hij in de buurt van het station door een paar jongens omvergelopen. Hijzelf had gelukkig niets, maar de borden waren beschadigd en op het sandwichbureau heeft hij flink op zijn donder gekregen. ,,Ben je onderhand niet te oud, Paolo'', had een reclameyup gesnauwd.

Ook wordt door het bureau streng gecontroleerd. Op sommige dagen komen de controleurs verscheidene keren langs. Ze checken alles. ,,De routes, de pauzes, de borden, je kleren.'' Hij schudt meewarig zijn hoofd.

Met name rook- en alcoholborden roepen agressie op. ,,Steek maar zo'n peuk in je eigen reet, kankerlijer...'' Meestal doet hij of hij niets hoort. Een paar maanden geleden is hij voor het eerst door een paar straatschoffies tegen de grond geslagen. Gelukkig bleven de borden redelijk intact.

Hij maakt momenteel gemiddeld 100 dollar per week. Op drie weken vakantie na sandwicht hij het hele jaar door. Elke dag van 10 tot 21 uur. Zondags, als de winkels en kantoren dicht zijn, blijft hij thuis. De laatste tijd denkt hij er over om te stoppen. Maar zijn vrouw zit in een rolstoel en ze kunnen het geld niet missen. Hij moet wel door. ,,Ga met God.'' Zijn pauze zit er op en hij moet er weer tegenaan.