Dennis P: geen doortrapte diamantendief

Dennis P. roofde dit weekend waarschijnlijk voor tien miljoen aan diamanten. Toch lijkt hij eerder een schlemielige oplichter dan een geniale rover.

Enkele maanden voor zijn faillissement trachtte Dennis P., diamanthandelaar en voormalig kok in een VN-kampement in Bosnië, in aanmerking te komen voor de schuldsaneringsregeling. De door hem en een compagnon in Zwolle opgerichte groothandel in diamanten dreigde over de kop te gaan. Als de aanvraag zou worden gehonoreerd, zouden Dennis P. en zijn niet nader genoemde compagnon zonder verdere consequenties en met ,,een schone lei'', zoals het wordt genoemd, een nieuwe start kunnen maken in het zakenleven.

De door de rechtbank benoemde bewindvoerder mr.A.Bekius stak daar een stokje voor. In zijn verslag voor de rechtbank schreef hij: ,,Een bedrag van 70.000 gulden van de schulden is niet te goeder trouw ontstaan''. En hij vervolgt aldus: ,,De heer P. heeft in consignatie gegeven diamanten zonder medeweten van de eigenaren aan derden verkocht en de opbrengst tezamen met zijn compagnon gebruikt om de kosten van de bedrijfsvoering te doen alsmede om zijn eigen salaris te betalen''. Nadat een van de schuldeisers het faillissement had aangevraagd, besloot de rechtbank daarop tot faillissement over te gaan.

P., employee van het Amsterdamse diamontbedrijf Gassan Diamonds, zou dit weekeinde zijn werkgever voor tenminste tien miljoen gulden aan edelstenen hebben beroofd. Maar het beeld dat van de vermeende diamantrover oprijst, is allesbehalve dat van een doortrapte dief; eerder iemand die de gelegenheid kreeg en die zonder lang nadenken heeft benut. Zijn diamanthandel in Zwolle was gevestigd op de zolderverdieping van een kantoor van de regio-EHBO in de Spoelstraat. Een rustige straat is het, in het centrum van de stad, parallel aan de drukste winkelstraat van Zwolle, de Diezerstraat. ,,Hij liep met van die hangende schouders'' zegt een fietsenhandelaar uit de Spoelstraat die zich P. herinnert. ,,Hij zag er eerder uit als 35 in plaats van 25 jaar''. Een juwelier op nog geen honderd meter van de Spoelstraat, L. Geerink, heeft nooit bezoek gehad van Dennis P. van Euro Diamonds. ,,Hij heeft het vak geleerd aan het Zadkine College in Rotterdam, zo staat in de plaatselijke krant. Het schijnt dat hij aan particulieren verkocht. Losse briljanten verkopen kan misschien in Amsterdam en Antwerpen maar niet in Zwolle.''

Een van de klanten van Euro Diamonds was H. Joosen uit Roosendaal; hij behoort nu tot de schuldeisers van P. Ook hij gaf Dennis een waardevolle steen in consignatie. Anders dan bij een ander slachtoffer, C. Hardeman uit Renkum, werd deze edelsteen niet achter Joosens rug om verkocht. Maar geld kreeg hij ook niet.

Volgens Joosen schermde P. met `een goede relatie' in Amsterdam, die zeker de diamant zou willen kopen. Joosen: ,,Ik kreeg maar steeds geen geld en toen ik Dennis belde zei hij: `Ik ben zelf de dupe geworden, mijn compagnon heeft me belazerd'.'' Dennis vertelde dat de diamant was gestolen. ,,Toen ik verder vroeg'', zegt Joosen, ,,zei hij dat zijn compagnon zijn auto had opengebroken en de diamant had meegenomen''.

Joosen toog naar Zwolle, Dennis was toen al failliet gegaan en woonde weer bij zijn ouders. ,,Er werd niet opengedaan'', vertelt Joosen. Toen hij daarop bij de buren aanbelde, zouden deze hem hebben gezegd dat Dennis `een duistere figuur' was. ,,Ja, ik kan gegarandeerd fluiten naar die diamant'', zegt Joosen.

Tegenover de gedupeerde Hardeman kwam P. met het verhaal dat hij handelde op aandringen van een onbekende `oudere' man. Die man zou P. er toe hebben bewogen de diamant, zonder het Hardeman te vertellen, door te verkopen. Dennis, zo vertelt Hardeman, werd door deze `oudere man' in de afwikkeling van een andere financiële transactie aan het lijntje gehouden. Om toch aan geld te komen zou de `oudere man' Dennis hebben bewogen de diamant van de hand te doen. ,,Ik heb de indruk dat, zoals ik Dennis vertrouwde, Dennis die man weer vertrouwde.''

Overigens leidt bestudering van de lijst van schuldeisers eveneens tot de conclusie dat P. eerder een schlemielige oplichter is dan een geniale diamantrover. Zo betaalde P. de Kamer van Koophandel niet voor zijn diensten, liet hij telefoonrekeningen onbetaald liggen, evenals de rekeningen voor door hem geplaatste advertenties. Inclusief de vorderingen van de Belastingdienst voor de, geschatte, omzetbelasting (P. deed geen aangifte) levert het een schuld van twee ton op.

De diefstal is het gesprek van de dag op de Amsterdamse Vereniging Beurs voor den Diamanthandel, vertelt voorzitter Ed Blik. Hij kan zich geen diamantroof van vergelijkbare omvang herinneren, behalve twee gevallen waar slechts één kostbare steen met een waarde van enkele miljoenen guldens werd gestolen. Waar de Nederlandse handelaren op de beurs zich volgens Blik over verbaasden, is dat een medewerker die pas enige maanden in dienst is, toegang had tot de kluis met de gehele voorraad.

(Mmv Remmelt Otten)