Terras (1)

Als toeristen in Rome vooral elkaar willen bekijken, trekken ze in zwermen naar de terrassen van het fraaie Piazza Navona, in het hartje van de oude stad. Al die kerken en beeldhouwwerken zijn prachtig, maar er gaat nu eenmaal niets boven het kunstwerk mens.

Op een hete julidag hadden drie luidruchtige Amerikanen plaatsgenomen op het terras van het Caffè di Columbia. Een man van in de dertig en een vrouw en man van voor in de twintig. De vrouw trok, geheel vrijwillig, de meeste aandacht. Ze was klein en te dik en ze droeg een broek waarvan de tailleband was omgeslagen, zodat een forse tattoo aan de onderkant van haar rug in heel zijn lelijkheid opzien kon baren. De tattoo was kort tevoren aangebracht door de playboy onder de tattookoningen op het plein, een Italiaanse krullenbol, die ze af en toe een snel kusje gaf. Daarna kwam ze weer gauw naar het terras gehold om iets tegen haar landgenoten te lachen en te schreeuwen.

Soms draaide ze zich om naar de andere terraszitters en boog zich voorover een soort uitdaging. ,,You wanna watch? Five dollars!''

Ik had het er niet voor over, want de tattoo begon een beetje uit te lopen.

Eerst dacht ik dat de andere twintiger haar minnaar was, maar dat was een vergissing. Ze bleken bij een groep toeristen te horen die een dagje vrijaf had. Gedrieën waren zij naar het Piazza Navona getogen, waar de mannen het vrouwelijk schoon konden benaderen terwijl de vrouw op een mooie Italiaan hoopte.

Het wilde maar niet lukken. Een fraaie Italiaanse blondine, aan tafel genood, maakte zich snel uit de voeten, en de tattooplayboy hield afstand. De sfeer aan het tafeltje was geforceerd opgewekt, terwijl de bacardi breezers elkaar snel opvolgden. Toen de mannen even een ommetje maakten, greep de vrouw naar haar mobiele telefoon. We mochten meeluisteren.

,,I am doing so wonderful'', riep ze met bittere ironie tegen iemand die later haar zus in het verre Amerika bleek te zijn. Ze stortte haar hart als een vuilnisvat uit. Er bleek veel mis te zijn `in the group'. De avond tevoren hadden ze een feestje gevierd in hun hotel, op zeker moment was onze Amerikaanse naar het balkon gegaan. En wie stond daar te zoenen met een ander? Haar vaste vriend. ,,That idio standing on the balcony! I saw them kissin' twice! Balls! He tells me I deserve it! For the way I handled him!''

Haar zinnen mondden nu alleen nog in uitroeptekens uit. ,,I will rip her face off! No, he had no excuse! I told him it was over! I am done! It's over!''

Ze luisterde heel even. Haar zus probeerde haar kennelijk te kalmeren, maar dat is lastig met zo'n oceaan ertussen.

,,No!'' riep ze dan weer. ,,I am done! It's over! I'm coming back! It's all fucked up!'' En of zij die zus vooral nog niets tegen hun ouders willen zeggen, want die zouden zich maar ongerust maken.

Toen brak ze. Ze begon gierend te huilen. ,,I'm crying'', legde ze haar zus overbodig uit, ,,all over the phone.'' Ze sloot het gesprek af en keek tussen haar betraande wimpers naar ons aan het naastgelegen tafeltje. ,,Men'', zei ze tegen mijn vrouw, ,,men.''