Lonely Planet

Met stijgende ergernis las ik de column van Anil Ramdas (6 augustus). Hij laat zich daarin bijzonder generaliserend en denigrerend uit over mensen die ervoor kiezen om op een avontuurlijke wijze door verre landen te reizen. Zelf durf ik mij na ruim tien van dergelijke reizen redelijk ervaren te noemen. De door Ramdas gekarakteriseerde `backpackers' ben ik ook tegengekomen, maar zij vormen (gelukkig) een zeer kleine minderheid. De meeste reizigers zo heb ik ervaren – zijn ontwikkelde mensen die reizen inderdaad als een uitdaging zien en ervoor kiezen om zoveel mogelijk op te gaan in de samenleving van het land dat zij bezoeken. Niets is zo leuk als door mensen van het bezochte land uitgenodigd te worden om nader kennis te maken met de cultuur en dat lukt niet als je een voorgekauwde reis met 40 Nederlanders in een bus maakt.

De talloze backpackers die ik tijdens mijn reizen heb ontmoet natuurlijk wissel je van tijd tot tijd ervaringen uit verzorgen zich over het algemeen goed en lopen er netjes bij. Zelf let ik ook zorgvuldig op mijn uiterlijk. Zeker als ik door primitieve landen in de Derde Wereld reis waar een verzorgd uiterlijk tot de vanzelfsprekende beleefdheden behoort. Smeerpoetsen kom je ook tegen. Dat is waar. Maar daarvoor hoef je niet naar de Derde Wereld. Kijk maar eens rond in de grote steden van Nederland. Lopen dan meteen alle Nederlanders in lompen? Ik begrijp de prikkelende bedoeling van het fenomeen column, maar het lijkt mij niet gepast om daarin een beeld te schetsen dat ver van de werkelijkheid staat.