Hiddink mist rebelse vedetten in Seoul

Oud-bondscoach Guus Hiddink is deze week met de selectie van het Zuid-Koreaanse voetbalelftal in Nederland. ,,Slaafsheid is een groot woord, maar Koreanen zijn volgzamer dan wij.''

De wereldreiziger Guus Hiddink heeft zich bewust niet verdiept in de Koreaanse taal, omdat hij als coach van het Zuid-Koreaanse voetbalelftal slechts één woord hoeft te kennen. Het magische getal zestien is het symbool van zijn missie. Onder leiding van de 54-jarige trainer uit de Achterhoek hopen de Koreanen zich volgend jaar bij de deels in eigen land georganiseerde wereldkampioenschappen te plaatsen bij de beste zestien landen. Daartoe moet Hiddink vooral het diepgewortelde gevoel van minderwaardigheid wegnemen bij de Koreanen, die al geïmponeerd raakten bij de aanblik ,,van een stel vierkante Vikingen uit Noorwegen''.

Mede door de gebrekkige communicatie zal Hiddink de Koreaanse ziel nooit helemaal doorgronden, beseft hij. Alleen al de omgangsvormen in de Zuid-Koreaanse cultuur zijn wezenlijk anders dan Hiddink in eigen land gewend is. Bewust organiseerde hij ter voorbereiding op het oefenduel met Tsjechië een trainingsstage in `Kamp Hoenderloo', waaraan hij als coach van het Nederlands elftal zulke goede herinneringen heeft. Maar ook in die bosrijke omgeving zal Hiddink met zijn Koreaanse spelers niet zulke intense gevechten aan kunnen gaan als vroeger met de rebelse vedette Edgar Davids. ,,Dat was een prachtig voorbeeld hoe je met een speler een conflict kunt oplossen door elkaar diep in de ogen te kijken. Met de Koreaanse spelers kom ik daar niet aan toe. Slaafsheid is een groot woord, maar ze zijn veel volgzamer dan wij.''

Hiddink heeft een voorbeeld bij de hand. ,,Hier word ik er meteen opgewezen dat ik een half uur te laat ben. De Koreanen zijn al blij als ik kom, maakt niet uit wanneer.'' Die serviliteit proefde Hiddink ook in de Koreaanse benadering van het voetbal. ,,Ik heb respect voor de Koreaanse cultuur, maar binnen de lijnen van het voetbalveld strijd ik tegen de behoudzucht en de faalangst van mijn spelers. Mijn twee Koreaanse assistenten spreken redelijk Engels en met behulp van een tolk tracht ik mijn spelers creatiever te laten denken dan ze gewend zijn.''

Nog nooit in de WK-geschiedenis wist Zuid-Korea een wedstrijd op het mondiale podium te winnen. Drie jaar geleden bleek de 5-0 zege van Oranje op de Koreanen tijdens het WK in Frankrijk het beste visitekaartje te zijn voor Hiddink. ,,Ik probeer Zuid-Korea de wetten van het internationale topvoetbal bij te brengen'', legt hij uit. ,,Vroeger verlieten de Koreanen in de aanloop naar een groot toernooi nauwelijks het Aziatische continent. Dan wonnen ze van Maleisië en Singapore en meenden ze op de goede weg te zijn. Daarom oefen ik bewust tegen toplanden als Tsjechië, Duitsland en Portugal. Dan worden mijn spelers tenminste met hun beperkingen geconfronteerd.''

Want denk niet dat de 31-jarige Sun Hong Hwang de grote vedette is van Zuid-Korea, omdat de in Japan voetballende spits in 89 interlands maar liefst 47 keer heeft gescoord. Hiddink, relativerend: ,,Die jongen maakte zijn doelpunten vooral tegen onbeduidende tegenstanders. Het probleem is dat veel spelers in Korea op een voetstuk worden geplaatst. Ze hoeven maar een telefoontje te krijgen van een club uit Italië en ze worden door de Koreaanse media tot helden gepromoveerd. Die zogenaamde vedetten rijden in een dikke auto rond. Met hen ben ik de strijd aangegaan. Maar zolang de managers van de Koreanen met dollartekens in hun ogen rondlopen, worden de spelers te snel naar een grote club gebracht. Juist in het buitenland ondervinden de Koreanen dat ze internationaal een bescheiden rol spelen.''

Gezichtsverlies is echter een gevoelig onderwerp in zijn selectie. Wereld- en Europees kampioen Frankrijk gaf Zuid-Korea twee maanden geleden in de eerste wedstrijd om de Confederation Cup voor eigen publiek een flinke draai om de oren. ,,De Fransen stapten zo ongeveer net uit het vliegtuig en profiteerden vervolgens volop van onze naïviteit'', zei Hiddink. ,,Maar de Koreanen wisten me meteen te vertellen dat ook Japan eens met 5-0 had verloren van Frankrijk. Zo groot is de rivaliteit met Japan dat Korea zelfs een ruime nederlaag kan verdragen, zolang de Japanners het maar niet beter doen.'' Desondanks boekte Hiddink progressie met zijn selectie. Zuid-Korea sloot het toernooi af met zeges op Mexico en Australië. ,,Voor het zelfbewustzijn van de spelers was dat een enorme stimulans.''

Maar Hiddink constateert ook dat het Zuid-Koreaanse voetbal op dun ijs balanceert. ,,Alles is gericht op de WK. In tien steden zal volgend jaar in fantastische stadions worden gespeeld. Maar zitten die stadions ook vol na de WK, vraag ik me wel eens af. Het niveau van de Koreaanse competitie is vergelijkbaar met de Nederlandse eerste divisie, maximaal de onderkant van de eredivisie. Ik vind het een nogal flauwe competitie. Ik zie weinig strijd en aanvallend voetbal is taboe. De Koreaanse clubs generen zich niet om één spits op te stellen. Ik heb de clubcoaches aangegeven dat ze het publiek alleen aan zich kunnen binden met aanvallend voetbal. Gelukkig staart ook de Koreaanse voetbalbond zich niet blind op het resultaat. Ik moet het thuisfront volgend jaar vooral laten zien dat ook Zuid-Korea modern voetbal kan spelen.''

Maar Hiddink wenst zich vooral niet de rol van ontwikkelingswerker aan te meten, zoals de Koreaanse media suggereren. ,,Ik heb niet de illusie dat ik als een Messias moet uitleggen hoe Zuid-Korea op voetbalgebied moet worden bestuurd. Ik houd mezelf regelmatig een spiegel voor. Ik coach de Zuid-Koreanen niet vanuit een misplaatst superioriteitsgevoel. Ik werk ook niet in een isolement. Ik leef bewust tussen de Koreanen om hun cultuur beter te kunnen begrijpen.''

Hiddink en zijn Nederlandse staf, assistent Pim Verbeek en technisch coördinator Jan Roelfs, zijn inmiddels geacclimatiseerd in Seoul. En zelfs de bourgondiër Hiddink komt niets tekort. De bondscoach, grijnzend: ,,Ik heb al veertig golfbanen ontdekt in de buurt van Seoul.''