Emmanuelle Béart

In de reeks profielen van eigentijdse sterren deze week Emmanuelle Béart, een van de meest actieve – en kokette – Franse filmactrices, die vanaf deze week te zien is als langzaam ouder wordende vrouwelijke hoofdpersoon van de kostuumfilm Les destinées sentimentales.

Als volgend jaar François Ozons voornamelijk door beroemdheden bevolkte film 8 femmes uitkomt, zal Emmanuelle Béart niet ontbreken in de illustere rolbezetting, naast onder meer Catherine Deneuve, Isabelle Huppert en Fanny Ardant. In Frankrijk is Béart een van de populairste sterren, ook al wist ze nog maar een van haar zeven nominaties voor een César te verzilveren. Dat was in 1987 voor de titelrol van het herderinnetje in de Pagnol-verfilming Manon des sources (Claude Berri, 1986).

Toch wordt haar buitenlandse reputatie enigszins gehinderd door weerzin tegen de manier waarop Béart gestalte geeft aan het clichébeeld van de Franse actrice. Zie haar koket pruilen met haar volle lippen en blauwe troeteloogjes in bijvoorbeeld de Cannes-film La répétition (Catherine Corsini, 2001), en je begrijpt weer helemaal waaraan Franse films bij sommige kijkers een slechte naam verdienen. Maar ook in eigen land hoonde de pers, toen ze zich liet arresteren bij een demonstratie voor illegale vreemdelingen, de zogeheten sans-papiers, dat de ster een talent heeft om ingewikkelde problemen in de media iets te simpel uit te venten.

Emmanuelle Béart (Saint-Tropez, 14 augustus 1965) werd praktisch geboren als performer. Als dochter van zanger Guy Béart en mannequin Geneviève Galéa (die in 1963 Venus speelde in Godards Les carabiniers) groeide ze voornamelijk op bij haar grootmoeder in de Provence. Daar bracht het sproetenmeisje met haar vermogen tot fabuleren iedereen tot wanhoop. Op haar vijftiende werd ze naar Canada gestuurd om Engels te leren en een schooldiploma te halen. Robert Altman wilde haar een rol geven in een film die nooit voltooid werd, maar daarvoor had ze als kind al in minstens twee Franse films gespeeld. De eerste echte rol was als 17-jarige in Premiers désirs, waarin nimfenfotograaf David Hamilton onschuldige meisjes naakt op een eiland liet dartelen; de video is nu een collectors item.

Twee jaar later ontmoette Béart bij de opnamen van L'amour en douce (Edouard Molinaro, 1985) acteur Daniel Auteuil die tien jaar haar levenspartner zou blijven en tegenover wie ze enkele van haar beste filmrollen zou spelen, met name Un coeur en hiver (Claude Sautet, 1992). Ze was een junkie in Les enfants du désordre, een hoer in André Téchiné's J'embrasse pas, een naaktmodel in La belle noiseuse (Jacques Rivette, 1991) en Prousts Gilberte in Le temps retrouvé (Raoul Ruiz, 1999). Haar beste rol was wellicht, weer onder regie van Sautet, als de platonische liefde van een oudere rechter in Nelly et M. Arnaud (1996), de meest exemplarische die van een echtgenote die haar man tot jaloerse razernij brengt in L'enfer (Claude Chabrol, 1994). De Engelstalige carrière van Béart beperkt zich tot nu toe tot het obscure Date with an Angel (Tom McLoughlin, 1987), het nog minder bekende Engelse Elephant Juice (Sam Miller, 1999) en vooral de curieuze rol tegenover Tom Cruise in Mission: Impossible (Brian De Palma, 1996). Veel lof kreeg ze voor de manier waarop ze gracieus van meisje oude dame wordt in Les destinées sentimentales, maar echt serieus genomen door de critici wordt ze nog steeds niet.