Douglas is boos, verdrietig en machteloos

Troy Douglas, Nederlands beste sprinter, ziet met lede ogen aan hoe in de sport na dopinggebruik met twee maten wordt gemeten. ,,Dit is een andere manier van racisme.''

In de laatste week voor de wereldkampioenschappen atletiek in Edmonton werd Troy Douglas — op eigen verzoek — afgeschermd van de pers. Hij voelde niets voor vragen over de kwestie Frank de Boer in relatie tot zijn eigen dopingzaak. Emotioneel als hij is, vreesde de sprinter uitspraken die zijn voorbereiding op de WK zouden verstoren. Maar nadat hij vannacht in de kwartfinales van de 200 meter was uitgeschakeld, en zijn toernooi had afgesloten, kwamen de emoties alsnog los.

Douglas is boos, verdrietig en machteloos. Toen de atleet twee jaar geleden op nandrolon werd betrapt, belde hij NOC*NSF en het Nederlands Instituut voor Dopingvraagstukken (NeCeDo) voor hulp, ook om zijn voedingssupplementen te onderzoeken. Beide instanties vroegen hem geduld te hebben en te wachten op de uitspraak van de Internationale Associatie van Atletiek Federaties (IAAF).

De ironie wil dat die uitspraak nog moet komen, terwijl Douglas zijn schorsing van twee jaar er 26 juni had opzitten. De KNAU heeft vorige week van de IAAF te horen gekregen dat de zaak wordt behandeld in september.

Met sportjurist Emile Vrijman nam Douglas alle mogelijke juridische stappen die voor hem financieel haalbaar waren. Het resultaat: nul. De KNAU pleitte hem vrij en verklaarde de sprinter startgerechtigd. Maar die uitspraak was van nul en generlei waarde, omdat de IAAF vasthield aan de schorsing.

Douglas is twee jaar gefrustreerd door een gevoel van onmacht. Het mag geen verwondering wekken dat hij zich vorige maand verraden voelde toen de straf van de eveneens op nandrolon betrapte Frank de Boer werd teruggebracht tot twee maanden. Douglas weet ook dat sportbonden autonoom zijn in de tuchtrechtspraak, maar het verschil tussen twee jaar en twee maanden beschouwt hij als een grote rechtsongelijkheid.

In Edmonton sprak een verbitterde sportman. ,,Shit happens, man. Maar dit is schandalig en doet mij veel pijn. De strafvermindering van Frank de Boer getuigt van weinig respect voor de sport. Het gaat om geld, niet om wie je bent. Het is bullshit, man.'' Als het woord klassejustitie valt, laaien de emoties hoog op. ,,Toen ik bij NOC*NSF om hulp vroeg, zeiden ze: `Sorry Troy.' En bij Frank de Boer en Edgar Davids is het: `Sorry meneer, heeft u hulp nodig meneer?' Dit is een andere manier van racisme.''

Om smalend te vervolgen: ,,Wat ik heb gepresteerd is beter dan wat 22 voetballende miljonairs hebben gedaan. Die moeten zich nog kwalificeren voor een WK en ik stá hier op een WK. Maar als je de halve finales de 100 meter en de kwartfinales op de 200 meter haalt, levert dat geen cent op, want NOC*NSF verlangen voor de A-status een plek bij de topacht. Joop Alberda vraagt toch om atleten met guts. Nou, hier staat een jongen met guts. Een maand voorbereiding en bij de topzestien van de 100 meter op de WK. Maar dat is niet goed genoeg voor NOC*NSF. Bullshit, man. Als ik geen geld krijg of geen sponsor vind, stop ik. Ik bellen? Ik ben 38 jaar en steek geen tijd meer in die onzin. Ik vraag nog één kans tot en met de Europese kampioenschappen van volgend jaar in München. Daarna stop ik definitief.''