Bladeren

Fortune

De overeenkomst tussen depressielijders en aandeelhouders in Eli Lilly is Prozac. Want het medicijn verhoogt niet alleen de stemming maar ook de koers. De haarlemmer olie voor melancholici heeft al 21 miljard dollar inkomsten opgeleverd, sinds het middel in 1998 op de markt werd gebracht. Maar het zal niet lang meer duren of de aandeelhouders krijgen het middel van Eli Lilly zelf voorgeschreven. Dat is te wijten, schrijft Fortune, aan Robert Downey van Barr Labs. Deze onderneming staat op het punt een drug op de markt te brengen die vooral bestaat uit fluoxetine, het werkzame bestanddeel van Prozac, maar tien keer zo goedkoop.

Barr Labs heeft de toegang tot de goudmijnen van Prozac niet te danken aan moeizaam onderzoek in het laboratorium maar aan spitwerk in de bibliotheek, geïnspireerd door topman Robert Downey. Deze ex-jurist verklaarde onlangs: ,,Het gaat me niet om het maken van pillen en tabletten, maar om het maken van geld.'' En hij meent het, want hij sinds hij Barr Labs leidt zijn de inkomsten van het bedrijf vervijfvoudigd en is de beurskoers van de onderneming ongeveer duizend procent gestegen. Geld is de Prozac van de sector farmaceutica.

The Economist

Mensen horen liever slecht dan goed nieuws, meent The Economist. Maar goed of slecht, het nieuws van The Economist is dat het doemdenken van de milieubeweging niet klopt. Het blad doet dat bij monde van de voormalige Greenpeace-fanaat Björn Lomborg, als statisticus verbonden aan de universiteit van Aarhus, Denemarken. Zijn cijfers zeggen hem dat er meer energiereserves en andere natuurlijke hulpbronnen beschikbaar zijn, in plaats van minder, sinds de Club van Rome `Grenzen aan de groei' publiceerde. Niet de schaarste van hulpbronnen is het probleem, maar de prijs van het opsporen.

Een ander milieusprookje is dat er per hoofd van de wereldbevolking steeds minder voedsel wordt geproduceerd. Het tegendeel is waar. Sinds 1961 is de landbouwproductie in de ontwikkelingslanden gegroeid met 52 procent per persoon, zo blijkt uit cijfers van de Verenigde Naties. En neem nou het fabeltje dat er vroeger minder luchtvervuiling was. In Londen, waarover de beste gegevens beschikbaar zijn, was de luchtvervuiling in 1890 op zijn hoogtepunt. Vandaag de dag, aldus het blad, ,,is de lucht schoner dan ooit sinds 1585''.

Wirtschaftswoche

Orkestmusici zijn net zo ontevreden met hun werk als cipiers, tenminste als ze in een orkest zitten waar een dirigent voor staat, zo blijkt uit recent onderzoek. De leden van het Orpheus Kamer Orkest uit New York doen het al sinds de oprichting in 1972 zonder dirigent. En met succes, want de critici kenden het ensemble de Grammy Award 2001 toe voor een DGG-opname van Strawinsky. Het bedrijfsleven, schrijft Wirtschaftswoche, staat in de rij om 50.000 dollar te mogen betalen voor een demonstratie van de manier waarop het orkest werkt. Het geheim is dat Orpheus het dirigentschap niet heeft opgeheven maar de taak van de dirigent heeft verdeeld over de orkestleden. Vooral starters die het enthousiasme van het begin zo lang mogelijk willen vasthouden hebben baat bij de ervaringen van het orkest zonder dirigent, meent het blad. Dankzij Orpheus blijft er meer aan de strijkstok hangen.

BusinessWeek

Deregulering werkt niet. BusinessWeek, kampioen van de deregulering, windt er geen doekjes om. Het wordt hoog tijd dat de overheid het concept van de deregulering bijzet in de galerij van eclatante mislukkingen en nieuwe regels opstelt voor de telecommunicatie in de Verenigde Staten. Want het is een zooitje. Inkomsten dalen, winsten verdwijnen, en het regent ontslagen en faillissementen. En de consument? Die wacht nog steeds op de concurrentie en de prijsdalingen waarmee de politici hem paaide, toen ze in 1996 deregulering invoerden. Het blad presenteert een plan om de telecomsector te redden. Dat moet ook wel, meent het, want er gaat 700 miljard dollar in om, genoeg om het lot van de hele economie te bepalen.

Harvard Business Review

Terwijl BusinessWeek afrekent met het fata morgana van Margaret Thatcher verwijst Harvard Business Review een ander relikwie van de jaren negentig naar de rommelzolder, de mobiele werknemer zonder eigen bureau. Dit kantoorfantoom mag dan wel de natte droom zijn van elke boekhouder die ruimte wil besparen, maar maakt het sociale netwerk kapot en ondermijnt het vertrouwen en de bereidheid tot samenwerking tussen collega's. Het concept van de mobiele werknemer die met laptop en gsm inplugt waar toevallig ruimte is staat nummer één op het lijstje van Vernietigers van Sociaal Kapitaal.

Die Zeit

Bondskanselier Schröder kan beter een programma ontwikkelen waarmee Duitsland de toekomst in kan dan zich vastleggen op een maximum aantal werklozen. In Die Zeit is Hans Werner Sinn aan het woord, topman van het bekendste Duitse centrum voor economisch onderzoek, IFO: ,,De regering kan de conjunctuur niet beïnvloeden''.