Hollands dagboek: Nina Kroese

Nina Kroese (16) nam deze week in Griekenland een prijs in ontvangst die ze heeft gewonnen met het vertalen van een tekst van Plato. Ze heeft net eind- examen gedaan op het Johan van Oldenbarnevelt- gymnasium in Amersfoort en wil in Leiden Grieks en Latijn gaan studeren.

Woensdag 25 juli

Daar zit ik dan, op het balkon op de zeventiende verdieping van het President Hotel in Athene. Het is al bijna middernacht, maar nog steeds ten minste 25 graden. Vandaag is de reis begonnen die ik gewonnen heb in de Pythia, een vertaalwedstrijd klassiek Grieks. Die wedstrijd werd in verschillende Europese landen georganiseerd om de belangstelling voor de Griekse taal en cultuur te stimuleren. Nou vind ik Grieks (en Latijn) toch al interessant, maar nu hou ik er ook nog deze week in Griekenland aan over! Niet gek. Want het meedoen aan de wedstrijd, het vertalen van een Griekse tekst en ook nog diep in de achtergronden ervan duiken vond ik op zichzelf al een heel interessante bezigheid. Niet alleen het zoeken naar goede vertalingen, maar ook het doorgronden van de filosofie erachter doe ik heel graag.

Samen met Harm Poortvliet, mijn leraar Grieks, ben ik vanmiddag het vliegtuig ingestapt, mét een Griekse krant om alvast in de stemming te komen. Er staat in dat er gestaakt wordt bij de Akropolis. Dat is toch niet te geloven! Ik hoop ontzettend dat we er morgen toch naartoe kunnen, want dit is de eerste keer dat ik in Athene ben en ik wil dus alles waar ik op school al zoveel over gehoord heb, wel eens in het echt zien. Wat zou er nog van over zijn?

Ik ben ontzettend benieuwd hoe deze week gaat worden. Morgen moet ik maar eens contact zoeken met de prijswinnaars uit de andere landen. Kijken of ik het een beetje met ze kan vinden. We hebben in ieder geval de interesse voor de antieke cultuur gemeen. Ik ben er ook wel benieuwd naar hoe het is om een week lang omringd te worden door allemaal classici. Zal het geen overkill aan Grieks worden?

Donderdag

Vandaag is de dag waar het allemaal om draait: vanavond zullen alle prijswinnaars (ook ik dus) gehuldigd worden. Er was eerst nog sprake van dat de president van Griekenland dat persoonlijk zou doen, maar ik hoorde dat hij het laat afweten. Nou ja, dan niet. Ik heb trouwens geen idee wat ik me bij die prijsuitreiking voor moet stellen. Ik weet wel dat ik eerst van de vrije ochtend en middag gebruik ga maken om de Akropolis – die gelukkig weer open is – en het nationaal museum te bezoeken. Officieel staat een bezoek aan de Akropolis ook op het programma, maar de Grieken blijken dat programma niet al te serieus te nemen.

Geen gids dus voor ons, maar Harm kan er natuurlijk ook wel wat over vertellen. Hij is tenslotte mijn leraar. Op de Akropolis raak ik diep onder de indruk van met name het Parthenon. Daar bovenop de berg en met de hoge, slanke zuilen oogt het heel elegant, ondanks de grootte. Ik kan me voorstellen dat de Atheners vroeger vervuld moeten zijn geweest van ontzag voor de goden en van trots voor hun stad, wanneer ze aan de voet van de Akropolis stonden. Het is echt bijzonder om deze plaats nu in werkelijkheid te zien, want bij de plattegrondjes die in mijn oude schoolboeken staan, is het moeilijk om je in te leven.

Daarna gaan we naar het museum. De grafstèlès vind ik het mooist. Op die beelden kun je heel duidelijk een emotie ontwaren, anders dan op het masker van Agamemnon dat weliswaar heel beroemd is, maar niet bepaald een sprekende uitdrukking heeft.

Om zeven uur komt een bus ons ophalen. Ons gezelschap bestaat uit acht leerlingen, elk met hun leraar (m/v), en verder uit elk land de leden van de centrale organisatie van de wedstrijd. Uit Nederland zijn dat de professoren Siem Slings, Manfred Horstmanshoff en Gert-Jan van Dijk. Iedereen moet plaatsnemen in een grote zaal, waar ook de ambassadeurs van de betreffende landen en een vertegenwoordiger van de Griekse regering aanwezig blijken te zijn. De ceremonie begint met een aantal speeches, onder andere van Manfred Horstmanshoff. Aan de hand van een gedicht vertelt hij over de waarde van de studie van klassiek Grieks. Hij spreekt over de Griekse filosofen, die zich het waarom van alles afvragen en dat op een manier die ons nog steeds aanspreekt. Als er een tijd komt waarin niemand nog klassiek Grieks kan lezen, zo zegt hij, zal men niet meer in staat zijn af en toe een glimp van het eeuwige op te vangen. Vervolgens worden de winnaars een voor een gehuldigd met een lauwerkrans, om maar in stijl te blijven. Zo wordt tastbaar gemaakt wat ons, winnaars van verschillende nationaliteiten, eigenlijk bindt: de klassieke cultuur. Ik moet zeggen dat je je wel een beetje belachelijk voelt met zo'n krans op je hoofd. Mijn vriendinnen zouden me zo eens moeten zien, we zouden ons kapot lachen! Maar uiteindelijk voel je je gelukkig vooral heel erg vereerd. En dan, hoe is het mogelijk dat ik hier nu zit, in Athene, aan tafel met de ambassadeur en allemaal professoren? Ik voel me heel klein worden en ik laat het maar over me heen komen. Dit had ik echt nooit kunnen bedenken, toen ik begon aan het vertalen van de tekst van Plato voor de voorronde van de Pythia.

Vrijdag

Om tien uur stappen we met ons gezelschap de bus naar Delfi in. Na de Atheense straten vol verkeer zal het een verademing zijn. Na een uur of drie, vier komen we aan bij het Europese Culturele Centrum van Delfi. In dit complex zullen we de komende twee nachten doorbrengen.

Bij de lunch lukt het me eindelijk om alle winnaars samen aan een tafel te krijgen. Hiervoor bleef iedereen steeds per land gegroepeerd. We kletsen wat over onze plannen voor de komende tijd. Er blijkt naast mij nog één ander te zijn die klassieke talen gaat studeren. Doordat we 's middags geen programma hebben, kunnen we elkaar (op het strand!) allemaal wat beter leren kennen. De contacten worden wat soepeler: een professor vertrouwt me zelfs toe dat hij er net achter gekomen is dat hij vader van een tweeling is, en hij vertelt dat hij zo graag weer met de moeder in contact zou komen.

's Avonds staat er een discussie gepland over de bevindingen van de deelnemers aan de wedstrijd. Ik zit er eigenlijk vooral mijn lachen in te houden, want het is echt een chaos. Elke structuur ontbreekt en dan heb je ook nog het probleem dat er soms geen touw is vast te knopen aan het Engels dat niet door iedereen hetzelfde wordt uitgesproken.

Zaterdag

Op het programma van vandaag staat een bezoek aan de Meteora-kloosters. Deze staan op onwaarschijnlijk hoge rotsen, terwijl de omgeving rondom vrij vlak is. Om 6 uur worden we aan het ontbijt verwacht. Helaas hebben de Grieken een iets andere opvatting over hoe een ontbijt eruit hoort te zien dan wij: er is, naast een paar koppen koffie, keuze tussen koekjes en wat droge cake.

Een uur later begint de bus aan een tocht van 4,5 uur, over allemaal bochtige bergweggetjes. Ik word erg misselijk door die combinatie van het zeer vroege opstaan en deze kronkelweg en ik ben blij als we er eindelijk zijn. Van buiten zijn de kloosters inderdaad geweldig om te zien. Zo hoog als ze daar staan, in het felle zonlicht.

We bezoeken er drie. Ze lijken wel erg op elkaar, maar ja. Van binnen zijn ze allemaal beschilderd met gruwelijke taferelen. De ene martelaar na de andere staat afgebeeld. Ik merk dat ik hier niet zo van houd. Je wordt er zo depressief van. Nee, geef mij dan maar een mooie tempel.

Als we 's avonds terug zijn in Delfi ga ik nog even het stadje verkennen met de Deense en de Russische jongen en het Vlaamse meisje. Ook al vinden we de cultuur nog zo boeiend, we zijn af en toe wel aan een terrasje toe. Het is tenslotte wel vakantie en is het ook niet goed om een land van verschillende kanten mee te maken?

Zondag

Op de derde dag van het verblijf in Delfi wordt het tijd om de archeologische vondsten van Delfi zelf te bekijken. Wat ik voel als ik de weg opga, die al door zoveel mensen betreden is op weg naar het beroemde orakel, is niet uit te leggen. Aan de ene kant heb je het prachtige landschap. Aan de andere kant de huisjes waarin men vroeger geschenken achterliet als dank voor bijvoorbeeld een overwinning. En dan bovenaan de resten van de grote tempel van de priesteres van Apollo. Ik ben totaal geïmponeerd door alles wat ik zie. Met de brandende zon op mijn hoofd loop ik mee in de stroom mensen.

Ineens ben ik weer terug in de realiteit als ik vlakbij de tempel een vriendin van school tegen het lijf loop. Hoe verzin je het?!

's Middags vertrekken we naar Olympia, het laatste onderdeel van de rondreis. We eten bij het hotel en daarna blijf ik tot diep in de nacht met Kristin, het Vlaamse meisje, en David, de Deen, zitten praten.

Maandag

Op naar het archeologische centrum van Olympia. Vandaag is de hitte niet te harden, maar we laten ons niet kennen. We zien de tempels van Zeus en van Hera, de palaistra en het stadion. Of het door de zon komt of omdat we geen gids hebben die ons op sleeptouw neemt, weet ik niet, maar we worden er echt ontzettend melig van. Je kunt je er namelijk zo weinig bij voorstellen hier.

Ik vind het jammer dat ik alles niet beter in me opneem, maar het is zo verschrikkelijk warm dat volgens mij zelfs de meest fanatieke classicus het hier wel moet opgeven. Gelukkig is er ook nog een museum, waar je in draaglijkere temperaturen tientallen beelden en andere kunstwerken kunt bewonderen. Met een beetje uitleg van Harm kan ik nu ook verschil zien tussen beelden uit verschillende periodes.

Na de lunch vinden we dat we de dag compleet moeten maken door, na het culturele element, ook tijd in te lassen voor minder hoogwaardige zaken. Kortom, we gaan naar het strand. Lekker opgefrist kunnen we genieten van de laatste avond in Griekenland, die we met alle winnaars doorbrengen onder de sterren.

Dinsdag

De dag van het afscheid. Om acht uur vertrekken we vanuit Olympia, om twee uur zijn we op het vliegveld van Athene en om acht uur 's avonds gaat ons vliegtuig naar Schiphol pas.

Ik dood de tijd door wat te lezen en met Harm na te praten over alles. We lachen nog na om de leraar die precies Mr. Bean was, de leraar die geen gek figuur zou slaan als tuinkabouter en de professor die duidelijk model had gestaan voor de tekenaar van professor Zonnebloem. We hebben het over alle positieve gevolgen die de deelname aan de wedstrijd heeft gehad. Wat ben ik blij dat hij me had aangemoedigd om mee te doen. Uiteindelijk kom ik tegen één uur thuis.

Woensdag 1 augustus

Vanmorgen lekker uitgeslapen en daarna m'n foto's weggebracht naar de 1-uurservice.

Voorlopig zit mijn hoofd nog wel even vol met alle indrukken die ik heb moeten verwerken. Ik heb gemerkt dat ik me wel thuis voel te midden van classici, en bovendien dat het heus niet allemaal stoffige mensen zijn. Ik heb er van genoten hoe iedereen zich de afgelopen week bezighield met minder oppervlakkige dingen dan alléén maar aan het strand liggen en ik heb dan ook veel zin in mijn studie klassieke talen.

Hoe is het mogelijk dat ik in Athene zit met de ambassadeur en met professoren?