Druppelkater op het glazen potje

Aflevering 6: Waarin kater Ot zenuwachtig perst en de kippen de keuken terroriseren

Kater Ot zijn plas is bij de dierenarts geweest. Dagenlang had bazin Helen Huismans (33, service- en informatiemedewerker bij unicef) een glazen potje binnen handbereik om een paar druppels op te vangen, zodra Ot (10 jaar) zenuwachtig begon te persen. 'Zat ik op een gegeven moment achter de computer, zie ik hem gaan zitten. Ik greep naar het potje en kon nog net iets opvangen. Ot verbaasd natuurlijk, die dacht toch zeker dat ik krankzinnig was geworden.' Ot heeft iets aan zijn blaas. Blaasontsteking, of stenen misschien. De komende maand krijgt hij dagelijks een pil om de blaaswand tot rust te brengen, want die is door het moeizame urineren geïrriteerd. Als Ot daarna toch pijn blijft houden, 'begint het hele circus', zegt Helen: bloedprikken, een nier- en blaassteenonderzoek.

Ze kroelt Ot even over zijn kop en rangschikt de kussens op de bank. Uit de boxen in de bontbeschilderde huiskamer dreunt de rauwe stem van Lenny Kravitz en Helen tikt op de maat mee tegen een van haar oorhangers. 'De kippen zaten net weer in de keuken', zegt ze tegen haar man Rob (34, medewerker incasso bij een energiebedrijf), die een shaggie dichtlikt en aansteekt. 'Dat hebben we ze ook niet consequent afgeleerd', zegt hij. 'We zijn softies en kippen in de keuken zijn onze straf.'

Helen (hennarood haar, ringetje door een neusvleugel) en Rob (brilletje, oorringetje) zijn niet het soort mensen van wie je verwacht dat ze er kippen, konijnen, vissen, vogels en twee katten op na houden. Laat staan dat ze de wens koesteren om een paar geiten en een haan aan te schaffen. 'In mijn hart ben ik boer', grapt Rob, 'maar door een foutje van de natuur ben ik in de stad geboren.' Dus hebben Helen en Rob de tuin van hun Haagse benedenwoning omgebouwd tot een klein erf. In een grote ren lopen de konijnen Bram en Amber tussen twee kippen die door het openstaande dak in en uit kunnen fladderen. De katers Ot en Barney zijn ook regelmatig in de ren te vinden, op muizenjacht. In de net aangelegde vijver tegenover de ren zwemmen een stuk of twintig goudvissen. 'En dan hebben we nog een stel kikkers en salamanders op bezoek'. vertelt Helen.

In de huiskamer zet ze de kooi van valkparkieten Jimmie ('met íe-éé, naar Hendrix') en Nelis ('omdat hij een beetje mank is') open. Ze zegt dat ze ooit een vogelopvang wil beginnen in de kamer die ze over hebben. 'Jij bent echt nog veel gekker dan ik', zegt Rob. 'In je vrijetijd mest je ook al hokken uit in het dierenasiel hier vlakbij. Is het dan nooit genoeg?' Helen grinnikt.

Jimmie de valkparkiet fladdert over haar hoofd en neemt plaats op de rand van de spiegel aan de muur. Ot rekt zich uit en wandelt naar een hoek van de kamer. 'Moet hij?' Helen veert op. Maar Ot gaat tegen een plint liggen luieren.

Het is niet de eerste kat van Helen en Rob die de kattenbak niet altijd haalt. Schele Bunny, die tot een paar jaar geleden bij hen woonde, was een zogenoemde plaskat. 'Die deed het op de vloerbedekking. We waren ten einde raad, tot we bij een kattenpsycholoog terechtkwamen.' Rob schenkt koffie bij en Helen vervolgt: 'Iedereen lachte ons uit. Ze zeiden dat als je met je kat naar de psychiater gaat, je er zelf ook rijp voor bent. Maar we reden tóch met Bunny helemaal naar Zeeland, waar die man zijn praktijk hield. De kat is daar een tijd geweest ter observatie en wat denk je? Keurig op de kattenbak! De conclusie was toen dat het iets met Rob en mij te maken moest hebben. We woonden toen net samen en die kattenpsycholoog zei dat we verkeerd reageerden toen Bunny aan Ot moest wennen. Daardoor hebben we kennelijk een bepaald hormoon afgescheiden wat bij de kat stress opleverde.'

'Of zoiets,' vult Rob aan.

'We hebben Bunny daar gelaten, dat was de enige oplossing', peinst Helen. 'Die man had een prachtige ruimte voor probleemkatten en we hebben toen met pijn in het hart officieel afstand gedaan van die kat.' Afscheid nemen van haar dieren valt Helen zwaar. Een paar maanden geleden wist valkparkiet Harry te ontsnappen via de keukendeur. Helen plaatste oproepen op de regionale radio- en televisiezender en Rob ontwierp flyers om uit te delen op straat. 'Het was devastating. Ik ben nu pas een beetje aan het idee gewend dat Harry niet meer terugkomt. Weet je, de dieren zijn toch een soort kinderen voor me. Als ik 's avonds aan het couch-potatoën ben en ik heb die dieren om me heen, dan ben ik pas echt relaxed.' M

Volgende maand: M start met een nieuwe serie over de eindexamenklas van het Maerlant-lyceum in Den Haag