Preachen, teachen en healen

Vanaf de A12 bij Driebergen wijzen grote witte borden de gelovigen de weg naar een plaatselijk sportcomplex, waar de jaarlijkse zendingsdag van de Gereformeerde Zendingsbond (GZB) in de Nederlandse Hervormde Kerk gehouden wordt. Wie het terrein nadert, hoort psalmgezang, gekwetter van kleuters en de luide stem van een dominee.

Onder de bomen staat een dubbele rij kraampjes, waar van alles en nog wat te koop is: schilderijtjes, houten speelgoed, poppen, cd's en kaarten. De opbrengst is voor de zending. Steun de GZB! staat hier en daar te lezen.

Gisteren hield de honderd jaar oude GZB de jaarlijkse zendingsdag in Driebergen. Bij de bond werken momenteel 75 mensen (gezinnen en alleenstaanden) in vijf continenten, zegt Bas Stolk, hoofd afdeling missionaire vorming. ,,Hun taak bestaat uit preaching, teaching en healing. Ze worden geestelijk en financieel gesteund door 400 tot 450 hervormde gemeenten.'' De GZB telt 41.000 leden en heeft een jaarlijks budget van twaalf miljoen gulden.

Terwijl de kinderen een speciaal programma afwerken – tent Tagari voor de kleinsten, tent Lokichar voor de tien- en elfjarigen – zijn de tieners `interactief' bezig. Ze luisteren naar Ellen van den Hil, die vertelt over de lijdende kerk in Soedan, waar ze gaat werken. `s Ochtends zingen ze en voeren ze in groepjes opdrachten uit. Bij één daarvan is de eerste vraag: stel dat je in een zendingsland werkt, er breekt daar een burgeroorlog uit, je moet vluchten en je mag twintig voorwerpen in je koffer meenemen, wat pak je dan in?

De volwassenen, naar schatting drieduizend, zitten in tuinstoelen rond het sportveld en luisteren naar de preken van de dominees. Dominee W. Teewissen haakt in op het thema van deze zendingsdag, De lijdende kerk, toen en nu. ,,Wat toen was, is wel duidelijk'', vertelt hij vanuit zijn kiosk op het gras. ,,Ik doe maar een greep: de vervolging uit Handelingen 8, de leeuwen in de tijd van Nero en de brandstapels ten tijde van de Reformatie. Maar nu?'' Hij wijst op het lijden van christenen in China, Vietnam, Afghanistan, Colombia en Mexico.

Eerder verhaalt dominee L. Schaafsma over zijn bezigheden in Malawi, waar hij voor de GZB actief is binnen de Reformed Presbyterian Church. ,,Ik train grote groepen ouderlingen, ik geef bijbelles aan moeders, bijbels-Hebreeuwse les aan een hogeschool en ik ben parttime hulppredikant''. Schaafsma, wiens vrouw kleuteronderwijs geeft in het Afrikaanse land, gaat ook in op de veelvoorkomende hekserij en tovenarij. Hij tracht de getroffen mensen ,,namens de Here'' van die vreselijke angsten te bevrijden, zegt hij.

Theo (17) en Hanno (15) de Sterke uit Nieuw-Lekkerland gaan ieder jaar ,,met plezier en geheel uit vrije wil'' naar de zendingsdag. Ze hebben aandachtig geluisterd naar Schaafma's betoog.

Hanno, havo-leerling: ,,Ik vind het interessant hier, ik kom wat meer te weten over al die verre landen.''

Theo, bezig aan een chauffeursopleiding: ,,Wij moeten proberen zulke arme niet-gelovigen te bekeren. Hoewel wij daar niet over beslissen, denk ik dat zij anders eeuwig, eeuwig pijn zullen lijden in de hel. Zij komen niet in het koninkrijk van God.''

Maar of Theo ook echt zendeling wil worden? ,,Weet ik niet. Mijn talen zijn slecht. Je moet dan toch door God worden geroepen. Ons nichtje is bijvoorbeeld met haar man en kinderen naar Nieuw-Zeeland gegaan. Om te evangeliseren.''

Volgens Bas Stolk, hoofd afdeling missionaire vorming van de bond, ,,kloppen steeds meer mensen bij de GZB aan met de vraag welke mogelijkheden er zijn om erop uit te trekken''. ,,Een landelijke meeting als deze draagt daartoe bij, ze geeft de zending een extra stimulans. Centraal staat: anderen laten delen in het missiewerk.''