Mat Maneri

Violist Mat Maneri staat vooral bekend als de exegeet van de gruwelijk ingewikkelde microtonale composities en heftige freejazz waar zijn vader Joe zijn bekendheid aan dankt. Maar de jonge Maneri is ook op zichzelf een interessant muzikant met een geheel eigen stem.

Op Trinity, zijn allereerste solo-album, is hij, na jaren elektrisch viool te hebben gespeeld, voor het eerst te horen op puur akoestische instrumentarium. Doordat de opnames extreem droog zijn, zonder enige galm, komen de verschillende facetten van Maneri's spel tot in de kleinste nuances prachtig uit de verf. Moeiteloos zigzagt de violist door een muzikaal landschap waar jazz en klassiek naadloos in elkaar overlopen. Zo hanteert hij in `Blue Deco' een blues-idioom, terwijl de polyfone verdubbeling van zijn stem in `November 1st' doet denken aan de strijkkwartetten van Elliott Carter.

In zijn interpretatie van `Sun Ship' transformeert Maneri John Coltrane's compositie in een eigenzinnige kruising tussen Indiase raga en een vioolpartij van Afred Schnittke. Ook Eric Dolphy's `Iron Man' is nog amper herkenbaar, maar daarom niet minder opwindend met zijn acrobatische intervaloverbruggingen. Aan de basis van het solistische hoogstandje dat Trinity is, ligt Maneri's fabelachtige techniek.

Mat Maneri: Trinity (ECM, 1719 543444-2) Distr Universal.