Juf was zelf ooit een heel dom meisje

Nu de boeken van Joanne Rowling over tovenaarsleerling Harry Potter de bestsellerlijsten blijven domineren, wringen schrijvers en uitgevers zich in bochten om iets soortgelijks te veroorzaken. Matige `fantasy' voor kinderen stroomt de boekwinkels binnen. Een tumult van hekserij en hocus pocus, waarin maar een enkeling het hoofd koel houdt. Van Mirjam Oldenhave, auteur van onder meer het met een aanmoedigende Vlag en Wimpel bekroonde Donna Lisa, is nu opnieuw een levensecht basisschoolverhaal verschenen: Wedden van wel!, en dat heeft weinig met hocus pocus te maken.

Wedden van wel!, een titel die doet denken aan de door de Kinderjury bekroonde boeken van Carry Slee (zoals Razend! en Spijt!), speelt zich af op een school voor `anders-lerende' kinderen. Zo drukt althans de deftige moeder van nieuweling Suzanne het uit. Zelf noemt Suzanne het eerder `slecht-lerend', of zelfs `niet-lerend.' Groep 8b, waar zij in terecht komt, wil niets, doet niets en kan niets. Of toch?

Natuurlijk blijken alle onmogelijke leerlingen stuk voor stuk de moeite waard te zijn. De een kan fantastisch tekenen, de ander is goed met kinderen, een derde hoogbegaafd. En ze gaan voor elkaar door het vuur. Net als in de boeken van Slee loopt het allemaal goed af en, net als bij Slee, staat het allemaal rechttoe-rechtaan beschreven. Een bars schoolhoofd is een `brulbeer', een `lomperik', de klas `joelt' of `loeit', de juf `staat stijf van de zenuwen'. Maar Oldenhave heeft wat meer gevoel voor humor dan Slee. Ondanks de voorspelbare uitkomst is de verhaallijn wat subtieler dan verwacht en zijn de karakters wat minder schematisch.

Oldenhave beziet de klas vanuit twee perspectieven, vanuit Suzanne, maar ook vanuit de nieuwe juf die zich niet laat wegpesten. `De juf is in haar vorige leven een heel dom kind geweest, [...],' stelt een van de kinderen. `En voor straf werd ze opnieuw geboren als juf.' Onderling wedden de kinderen hoe lang ze het vol zal houden met hun onmogelijke klas. Het is zomaar een van hun talloze weddenschappen, want wedden is wat ze de hele dag doen. De nieuwe juf weet daar verrassend op in te haken. Kunnen de kinderen tot de grote vakantie zonder wedden? Als zij verliest, moet ze het schoolhoofd op zijn mond zoenen.

In Donna Lisa hielden de twee hoofdpersonen zich met iets soortgelijks bezig. Zij bewezen beste vriendinnen te zijn door elkaars opdrachten uit te voeren (zoals `verkering' vragen aan de stomste jongen van de klas). In het weergeven van dit soort basisschool-praktijken is Oldenhave op haar best. Aardige schoolverhalen zijn het, zoals de meeste kinderen ze graag lezen.

Mirjam Oldenhave: Wedden van wel! Van Holkema & Warendorf, 128 blz. ƒ26,42, vanaf 11 jaar.