Vriend van elke anti-Amerikaanse zaak

Een van de juridische adviseurs van de Joegoslavische ex-president Slobodan Miloševic is de Amerikaanse oud-minister van Justitie Ramsey Clark (74). En dat is niet opmerkelijk. Beste vriend van de oorlogsmisdadiger wordt Clark wel genoemd – eigenlijk is hij het van elke anti-Amerikaanse zaak.

Clark komt op voor Saddam Husseins Irak tegen de Amerikaanse ,,genocidepolitiek'' en voor Gaddafi's Libië. In 1980, ten tijde van de gijzeling van Amerikaans ambassadepersoneel in Teheran nam hij in de Iraanse hoofdstad deel aan een forum over `Misdaden van Amerika'. Hij verdedigde de Palestijnse Bevrijdings Organisatie tegen een aanklacht van de familie van Leon Klinghoffer, een joodse Amerikaan die in 1985 door Palestijnse terroristen werd vermoord op de Achille Lauro. Hij heeft Rwandese massamoordenaars verdedigd en sjeik Omar Abdel-Rahman, de fel anti-Amerikaanse Egyptische blinde geestelijke die in 1996 in New York tot levenslang is veroordeeld wegens een samenzwering om door een stadsguerrilla de Amerikaanse buitenlandse politiek te beïnvloeden. En hij heeft in Belgrado Miloševic gesteund tijdens de bombardementencampagne van de NAVO tegen Joegoslavië, lente 1999.

Ramsey Clark, geboren in een familie van eminente juristen, zegt dat hem een gevoel voor sociale gerechtigheid met de paplepel was ingegoten. Als minister van Justitie, een functie die hij in 1967 onder president Lyndon Johnson kreeg, was hij echter aanvankelijk bepaald nog geen radicaal. In 1968 voegde hij betogers tegen de Vietnamoorlog toe dat ze maar in Hanoi moesten aankloppen. Maar na zijn aftreden in 1969 veranderde hij in een uitgesproken criticus van de Vietnamoorlog, en in 1972 ging hij zelf naar Hanoi en lanceerde er een aanval op de Amerikaanse politiek.

In een vraaggesprek in 1991 met de New York Times zei Clark dat hij door één principe werd gemotiveerd, namelijk de Verenigde Staten ertoe te bewegen hun oorspronkelijke idealen na te komen,,Camus zei: `Ik zou het heerlijk vinden om in staat te zijn zowel van mijn land als van gerechtigheid te houden.' Bij hem was dat niet meer dan een wens. Ik vertaal dit in een plicht,'' zei hij.

Dit verklaart, zo zei hij, zijn scherpe kritiek op het Amerikaanse buitenlandse beleid. Want volgens hem heeft Amerika in het buitenland niet veel meer geproduceerd dan ,,geweld, armoede, autoritaire regeringen en wanorde''.

Het is alleen wel zo dat Clarks verlangen de Amerikaanse idealen hoog te houden hem steeds weer aan de zijde brengt van buitenlandse leiders die het absolute tegendeel praktiseren. En daarvan heeft hij tot dusverre verbazend weinig gezegd.