Voor een piek

Laatst ging ik 's avonds zwemmen. Je moet toch iets doen. En daar stond ie weer, die vreemde man. Net iets voor het Rijksmuseum. Een zwerver, maar dan nét niet. Met dat kleine bordje om z'n nek. Wat zou die willen, behalve geld? Ik was nu lopend, meestal zag ik hem veilig vanaf de fiets, maar nu zou ik er dus echt langskomen. ,,Do you have a guilder for me?''

,,No'', zei ik, ,,I am in a hurry.'' Of zoiets lulligs. Geen zin in, wegwezen. Hij had het wel netjes gevraagd, maar het was me toch iets te snel gegaan allemaal. Als hij het niet had gevraagd dan had ik misschien dat bordje beter kunnen lezen en dan was ik misschien zelf wel met die piek gekomen. Toch zonde, zo'n gemiste kans, want ik wilde wél.

Na het zwemmen moest ik weer langs hem. Bijna vrolijk, zwemmen ruimt op, zocht ik alvast in mijn zakken naar die losse gulden, ik zou hem eens verrassen, die aardige stakker. Hij had het best netjes gevraagd immers. En had er niet iets van Socialist op dat bordje gestaan? Nou, en socialisten, dat zijn goeie mensen! Zeker deze, niet die uit Den Haag natuurlijk, maar deze wel. Dit was nog een echte. Misschien was het wel de laatste? De laatste met een ideaal? ,,There you are'', zei ik met een glimlach, die nog steeds van dat zwemmen kwam.

,,O thank you very much, sir'', zei hij. ,,Now we can continue our work.''

Wat was dat nou weer? `Continue our work?' Zouden er dan meer van zijn? Van dit soort nette socialisten? Een nieuwe groep van echte ouderwetsen die zich los hadden gemaakt? En dat ze als nieuwe Don Quichots de strijd aangebonden hadden tegen alle betonnen gebouwen? Alle gebouwen waar de namaaksocialisten nu zelf in zaten? Een Internationale Nieuwe Socialistische Organisatie, met als zwervers verklede soldaten? En dat zij het nu wél bij het rechte eind hadden?

Maar ik had geen zin in conversatie op straat. Ik moest er niet aan denken, nu hier eventjes alles met een vreemde door te praten. Opeens zag ik mezelf al tot het ochtendgloren ja-knikken. En dat hij me dan nooit meer los zou laten. Nee, dat doe je maar bij iemand anders, vader, dacht ik, en ik begon me dus al van hem af te draaien.

,,We are also on the internet'', zei hij, en hij overhandigde mij z'n kaartje. ,,You can read it there'', zei hij.

Ja hoor, toe maar, de zwervers staan op internet tegenwoordig. Geloof je het zelf? Doorlopen nu. En om er vanaf te komen deed ik net of er niets aan de hand was en zei zo normaal mogelijk: ,,I will, oké, I will!''

Maar wat moet ik nou? Want natuurlijk heb ik die hoempa van hem opgezocht! De volgende ochtend al. Moet ik nu dit stukje afsluiten, en u ook dit nummer gaan geven? Of ga ik u vertellen wat er allemaal op die pagina's aan de hand is? Maar dan gaat er nooit meer iemand die man, die Klaus heet en die zichzelf Diplom Ökonom, noemt een piek geven. Wat ik wel kan doen, dat is een tipje van de sluier oplichten. Maar dan moet u mij beloven, dat u hem een piek geeft.

Het interessantste deel van de homepage van `Eurodos' (ook wel het `Socialistic Documentation Centre for Europe' genoemd) is het curriculum van Klaus zelf natuurlijk, dat wil ik wel verklappen.

Hoe vaak je daar de woorden: secret agent, I was ridiculed, attacked, rejected, arrested, terrorised, without receiving help, psychological terror, en mental tegenkomt — dat is geweldig. Eigenlijk is dat alleen al een piek waard.