`Je moet je kinderen toch serieus nemen'

In de Zeeheldenbuurt in Leeuwarden zijn drie paren aangehouden op verdenking van seksueel misbruik van tien minderjarige kinderen. ,,Hier kan ik niet blijven.''

Nee, waar haar kinderen seksueel misbruikt zijn weet de Leeuwardense Sylvia Bouwmeester (29) niet. In de steeg achter het huis? In de woning van de aangehouden 14-jarige jongen? ,,Ik ben hele dagen thuis, let altijd goed op mijn kinderen. Moet je ze dan opsluiten?''

Bouwmeester, kort blond haar, een tatoeage van een zonnebloem op haar linkerschouder, zit in haar woonkamer in de M.H. Trompstraat. Haar jongste dochter Shaomi (3) zit op schoot, de oudste Cynthia (6) naast haar op de bank. Aan beiden, en aan hun nichtje van tweeënhalf, zou overbuurjongen S.H. enkele maanden geleden zijn geslacht hebben getoond. Begin juni deden Bouwmeester en haar zus daarvan aangifte.

Dat bracht een zaak aan het rollen die groter en groter werd en uitmondde in de aanouding van twee echtparen en een stel, onder wie de ouders van de veertienjarige schennispleger. Ze worden verdacht van seksueel misbruik van ten minste tien kinderen tussen de twee en vijftien jaar. In totaal zijn acht aangiften gedaan. Wat er wel en niet van waar is, zal tijdens de rechtszaak moeten blijken. De politie heeft alleen verklaard dat de veertienjarige jongen zelf ook slachtoffer is, en dat het misbruik een half jaar gaande zou zijn.

De Zeeheldenbuurt is een kleine volksbuurt, op steenworp afstand van de binnenstad. Een paar straten, een parkje. Er wonen gezinnen met kinderen, alleenstaande ouderen en een enkele tweeverdiener. Iedereen kent iedereen. Kort nadat de veertienjarige jongen in juni was aangehouden, werd de woning van zijn ouders beklad, tegenover het huis van Bouwmeester. Met gele letters werd `pedofiel' op de muren gekalkt. Ook de Fiat Panda van de familie H. ging in vlammen op. Zes buurtbewoners kregen een procesverbaal.

Peter Kunst vond de familie H. altijd al ,,typisch''. Zijn zoontje Jouwert (4) zei zijn ouders na de aanhouding van de veertienjarige jongen dat diens ouders, het echtpaar H., ,,ook vieze mensen'' zijn. Uit wat hij zei concludeerden zijn ouders dat hij zelf ook was misbruikt. Kunst en zijn vriendin Klaske Jonker twijfelen niet aan zijn woorden. Jonker: ,,Je moet kinderen serieus nemen.''

Jonker vertelde weer aan haar buurvrouw Sylvia Bouwmeester wat haar zoontje had gezegd. Die vroeg vervolgens haar dochtertje Cynthia (6) of ze iets vertellen kon. Cynthia vertelde na lang aandringen, aldus haar moeder, dat de overbuurman met zijn vinger bepaalde lichaamsopeningen binnendrong. Bouwmeester kapte het af. ,,Ik kon het niet aanhoren. Ik werd hartstikke misselijk.'' Ze belde de politie en kreeg te horen dat het echtpaar al was aangehouden, na eerdere aangiftes.

De familie H. woont sinds een jaar in de Zeeheldenbuurt. Volgens buurtbewoners staan ze onder toezicht van de reclassering. Politie en reclassering doen hier geen mededeling over. Bouwmeester denkt dat ze al eerder zijn veroordeeld wegens zedendelicten. Veel contact had ze niet met hen. ,,We maakten wel eens een praatje en ik bracht ze wel eens eten wat ik over had en kleren. Ze hadden niet zoveel geld.'' Ze vond dat ze ,,een asociaal en vies'' huishouden hadden.

Buurmeisjes die wel eens speelden met de aangehouden buurjongen vertellen dat de gezinsleden altijd tegen elkaar schreeuwden. ,,Soms kon ik er niet van slapen'', vertelt Wilma Haakma (12), die in een straat achter de familie woont. ,,Die mensen zijn niet goed in hun hoofd.'' Zij en haar tweelingzusje Sieuwke en vriendinnetje Edith Keskin (11) vertellen honderduit. Hoe de jongen van het gezin hen pestte en bedreigde met een mes als hij niet mee mocht doen met een spelletje. Dat hij in hun achterwerk kneep, hen ,,lekker ding'' noemde en aan kleine kinderen seksblaadjes liet zien.

Wilma Haakma vertelt dat ze op zijn slaapkamer pornobanden zag liggen. ,,Heel raar. Hier kom ik niet meer, dacht ik. Mocht ik trouwens ook niet meer van mijn ouders.'' De dertienjarige dochter van het gezin was wel aardig, vinden de drie buurtkinderen. ,,Ik hoop dat ze in een leuk pleeggezin zit'', zegt Wilma. De beide kinderen zijn volgens de politie uit huis geplaatst en elders ondergebracht. Bouwmeester en Jonker worden begeleid door slachtofferhulp en de GGZ.

Klaske Jonker zegt te hopen dat haar zoontje vergeet wat er gebeurd is. Zijn vader Peter Kunst dreigt het recht in eigen hand te nemen als het gezin de woning ooit weer betrekt. ,,Dan barst de bom'', voorspelt hij. Een agent vertelde hen dat de familie H. niet meer in de buurt terug komt. Maar Sylvia Bouwmeester is daar niet zo zeker van. ,,De politie zei later ook dat we er rekening mee moesten houden dat de verdachten hun verklaringen konden intrekken. Dan is het hun woord tegen dat van onze kinderen.'' Ze wil sowieso verhuizen. ,,Naar een dorpje ergens buitenaf. Hier kan ik niet blijven. Dat is te moeilijk voor de kinderen.''