Geopende brug

Het is volop zomer. Ik ben in Friesland en sta te wachten bij een open brug. Mijn ogen dwalen naar de overzijde en zoeken naar het terras waar indertijd die vreemde aanschoof bij mijn tafeltje.

Het was net zo'n warme dag als nu. Zonder inleidende prietpraat, belandden we in een heftig en persoonlijk gesprek over ons werk. Wat ons daarbij zo opwond, weet ik niet meer. Wel herinner ik me details van het afscheid.

Je hebt dat ook wel eens tijdens een lange treinreis, op een receptie of een feest waar je wat doelloos rondhangt. Je leert iemand kort en intensief kennen. En dan is het ineens voorbij en je ziet elkaar nooit meer.

Terwijl het legioen zeiljachten naderbij komt, schud ik herinnering en melancholie van me af. Samen met mijn reisgezel vergaap ik me aan de wirwar van masten en vrolijke hoofden, en zwaai ik naar een tanig stel in een oude tjalk.

Terwijl we gespannen toekijken hoe alle boten als eerste door de brug willen, bedenk ik dat herinneringen zijn als bruggen. Ze vouwen zich open en sluiten zich.