Treinreizigers

Conducteurs kom je de laatste tijd nog maar weinig tegen in de trein. Wel lopen er steeds vaker niet betalende treinreizigers door de coupés die aan hun medepassagiers hopen te verdienen. Tasjesdieven, maar ook eerlijke werkers. Zoals het doofstomme meisje dat razendsnel tussen de banken doorschiet en sleutelhangers op de tafeltjes achterlaat, om ze na een halve minuut weer op te halen. Zoals de zigeuner die met zijn accordeonspel duidelijk maakt dat de akoestiek van een treinstel zeer belabberd is. Of zoals de dakloze die in beschaafd Nederlands uitlegt dat hij voor het aloude beroep van bedelaar heeft gekozen, om niet te hoeven stelen of uit vuilnisbakken te moeten eten. Ik kwam ze de afgelopen week allemaal tegen op het traject Leiden-Rotterdam.

Maar de origineelste zwartrijder was wel de grote, donkere man die onlangs door het gangpad van mijn wagon stoof. Met een bijbel boven zijn hoofd geheven kwam hij zingend voorbij. Hallelujah!'s galmden door de ruimte, gevolgd door een zangerig `Praise the Lord!' ,,Ik ben de Heer en ik ben gekomen om u te verlossen'', schreeuwde hij de verschrikt kijkende treinreizigers met zware stem toe.

Kort nadat de man weer door de schuifdeuren verdwenen was, kwam plotseling toch nog een conducteur langs. Hij hield zijn spoorboekje boven zijn hoofd en riep: ,,Ik ben de conducteur en ik ben gekomen om uw kaartjes te knippen.''