Indische Nederlanders 2

Hoe goed kent Amanda de Indische cultuur? Het gros van mijn familie spreekt beter Nederlands dan de gemiddelde hoogleraar, heeft zich altijd aangepast aan Nederland en kent de topografie en geschiedenis van Nederland beter dan de gemiddelde politicus. Aanpassen. Blanker dan blank zijn. Niet in de zon zitten. Aanpassen.

Toen de behoefte tot aanpassing onvervuld bleef, kwam het gevoel van trots. (Een zin als `De asielzoekers van tegenwoordig zijn beter af dan wij toen', zal zij in mijn familie niet horen).

De Indische gemeenschap waarin ik ben opgegroeid, voelt geen verbittering over de gebrekkige financiële `wiedergutmachung'. Zij voelt onbegrip voor het gebrek aan acceptatie door de Nederlandse bevolking in de tijd van de repatriëring.

De verbittering waar Amanda over schrijft, heeft mijns inziens geen donder te maken met het Heilige Geld.

Geld is in dit geval slechts een uiting van het gebrek aan erkenning. In Indië zijn deze mensen opgevoed als zijnde Nederlanders, vervolgens na de oorlog in de kampen gehouden omdat ze niet Indonesisch waren en uiteindelijk in Nederland uitgescholden voor Blauwen en Pinda's.

Hoe kan Amanda met haar kennis haar cultuur overleveren? Ik ken mijn afkomst, ik ben er zelfs trots op. Trots op mijn familie, trots op mijn cultuur.

Mijn afkomst, de Indische cultuur, zal ik ook zeker aan mijn – nog te krijgen – kinderen overdragen. Mocht ik ooit kinderen krijgen, dan hoop ik dat zij vragen gaan stellen. Ik zal ze de feiten geven, mijn persoonlijke mening en ruimte bieden voor discussie.

Maar als Amanda ooit kinderen krijgt, en zij vragen gaan stellen, wat voor antwoorden gaat zij geven? Kent zij de cultuur met al haar nuances? Wil zij die kennen?

Zal Amanda als Indische-dochter-van-de-tweede-generatie de Indische cultuur kunnen overdragen?