Europa 1

Als de Europeanen even ongelukkig waren met die merkwaardige Europese Unie als Ben van der Velden meent in zijn artikel `De EU moet aangeven waarheen ze wil' (NRC Handelsblad, 27 juni), dan was er wel een politieke partij om daar garen mee te spinnen. In plaats daarvan zien we nu zelfs de Engelse Conservatieven die fixatie langzamerhand loslaten. Liever dan steeds te horen dat ze geen belangstelling hebben voor Europa, willen burgers en politici horen wat er precies gebeurt en waar precies ze voor moeten oppassen in dit Europa, dat zich hevig ontwikkelt. Wat er globaal aan de hand is, dat is voor hen minder het probleem.

Onder het geritsel van alle papieren plannen, van Fischer tot Jospin, is een grote reorganisatie van de machten aan de gang. De Brusselse bureaucratieën komen onder leiding van de regeringsleiders samen (de Europese Raad); de nationale Europese politiek in de landen komt onder leiding van diezelfde regeringsleiders afzonderlijk (ten koste van hun vakministers) tot stand.

Deze reorganisatie geeft een grote en weldadige vereenvoudiging en moet daarom al worden toegejuicht. Ze geeft bovendien de burgers, de nationale en de Europese parlementen eenzelfde aanspreekpunt: de premiers. Dit is het begin van Europese democratie met openbare mening.