Opera

,,Ik wil zangeres worden,'' riep Vera op een ochtend uit. Ze was net wakker.

De slaap zat nog in haar ogen. Van die kleine gele korreltjes.

,,Wanneer?'' vroeg Max sloom. Hij wilde piloot worden als hij groot was. Of klokkenluider.

,,Vandaag,'' antwoordde Vera.

Max keek haar aan. Ze zaten in de keuken en aten een beschuitje.

Het regende buiten. ,,Waarom?'' vroeg Max. Het was niet makkelijk om te praten als je net een hap beschuit in je mond had.

,,Waarom? Waarom? Waarom zijn de bananen krom?'' Vera was er helemaal

opgewonden van.

Max vond het maar een dom antwoord. Hij wilde gewoon weten waarom Vera ineens zangeres wilde worden. Wat hadden bananen daar mee te maken?

Niks, vond hij. En hij wist ook niet waarom ze krom waren. Boos nam hij een slok melk. Misschien moest hij Vera maar eens een tijdje niets vragen. Dan kregen ze ook geen ruzie.

,,Ik wil het gewoon,'' vervolgde Vera nu. Ze had in de gaten dat Max

niet zo blij was.

Max keek haar aan. Oké, ze meende het. En ze deed weer gewoon. Hij knikte. Maar toen schoot hem iets te binnen. In plaats van het meteen te zeggen, hield hij net nog even voor zich. Het was namelijk niet leuk wat er nu ging komen. ,,Maar Vera, je kan helemaal niet zingen,'' zei hij toen voorzichtig.

,,Hoe weet jij dat nou?'' beet Vera terug. Haar ogen schoten ineens vuur.

Max aarzelde. Zou hij het zeggen of niet? ,,Ik hoor je nooit zingen.'' Nou had hij het gezegd.

Vera keek hem aan. Haar mond viel langzaam open. Dat was een grappig gezicht. Was dit begin van zingen? Max wachtte geduldig, maar er kwam niets dat op zingen leek. Er kwam niet eens geluid.

,,Wat is er?'' vroeg Max bezorgd.

,,Ik zing best vaak,'' zei Vera zacht.

,,Waar dan? In de badkamer? Heel zachtjes zeker.''

Vera bloosde. Ze zong inderdaad in de badkamer. Met de deur op slot. Ze klom dan op een krukje om zichzelf goed in de spiegel te kunnen zien. Als microfoon gebruikte ze een fles shampoo. Maar hoe kon het dat Max dat nooit hoorde? Terwijl ze aan zichzelf in de badkamer dacht, begon ze ineens heel erg te twijfelen: zong ze wel echt als ze daar op het krukje stond, of hoorde ze muziek in haar hoofd en deed ze maar alsof ze zong, met haar mond en haar ogen dicht en de microfoon in haar hand?

,,Wat wil je eigenlijk zingen?'' vroeg Max door.

,,Opera,'' zei Vera beslist.

Nu viel de mond van Max open. ,,Opera?'' herhaalde hij. ,,Dat wil ik wel eens horen. Wat is opera eigenlijk?''

,,Wacht maar,'' zei Vera dapper en ze sprong van haar stoel en holde de trap op. Max smeerde nog een beschuitje. De regen tikte tegen het keukenraam. Boven hoorde hij Vera allerlei kasten open en dicht doen. Na een tijdje werd het stil. Max hoorde alleen het kraken van zijn beschuit en het zoemen van de koelkast.

,,Kom maar Max!'' riep Vera boven.

Max stond op en liep naar de gang.

Vera stond bovenaan de trap. Ze had een hele grote jurk aan en droeg dikke lippenstift rond haar mond. Ze zag eruit als een dame, vond ze.

Ze had het handvat van haar springtouw als microfoon in haar hand. Toen ze Max zag, begon ze te zingen. Niet zomaar een beetje, verlegen voor zich uit, maar keihard en met haar ogen dicht - alsof haar leven er vanaf hing.

Het deed pijn aan Max' oren. Dit was dus opera.