Living in Oblivion

De beste nachtmerries over filmmaken zitten in Living in Oblivion (1995), de tweede film van voormalig Jim Jarmusch-cameraman Tom DiCillo. Voor DiCillo was het door Murphy's Law geregeerde leven op de set van de talloze kleine, onafhankelijke films die in het Amerika van eind jaren tachtig, begin jaren negentig in navolging van diezelfde Jim Jarmusch werden geproduceerd dan ook gesneden koek. Hij had zelf ook al niet zo'n beste ervaring achter de rug met zijn debuutfilm Johnny Suede (1991), met Brad Pitt als de naar sterrendom hongerende popzanger uit de titel. De ster mat zich echter ook als de camera niet liep grote manieren aan. De ijdele acteur Chad Palomino (James LeGros) in Living in Oblivion zou op Pitts setgedrag zijn gebaseerd.

Wat kan er zoal misgaan bij het maken van een film? Of nog simpeler: wat kan er allemaal misgaan tijdens het draaien van scène zes? Te denken valt aan een regisseur die smoorverliefd is op hoofdrolspeelster Katherine Keener (en neem het hem eens kwalijk), kotsende cameramannen, acteurs die elkaar het licht in de ogen niet gunnen en bijkans onpasselijk worden van elkaars stinkende adem, een bezoekje van een seniele moeder, een exploderende rookmachine en wat overgevoelige figuranten. Steve Buscemi speelt regisseur Nick Reve (zijn achternaam verwijst niet voor niets naar het Franse `droom') met veel hilarische ontreddering. Zijn enige reactie op alles wat door voornoemde Murphy gedicteerd fout gaat is: paniek, paniek en nog eens paniek. Dat heeft een slapstickcinema tot gevolg die slappe lach en warme giecheltranen genereert.

DiCillos tragiek is dat hij een zeer toegankelijke film over filmmaken heeft gemaakt, maar dat het met hem als filmmaker daarna nooit meer echt wat is geworden. Welwillend herinneren critici zich steeds de manmoedige wijze waarop hij zich aan de vergetelheid (oblivion) heeft weten te ontworstelen. Met een film die precies daarover gaat. Dat is misschien het lot van iemand die graag doet geloven dat hij close is met Jarmusch en consorten (of Tarantino zoals regisseur Buscemi niet zonder knipoog in de film).

DiCillo is op een wonderbaarlijke manier aan zijn eigen nachtmerrie ontstegen door er in verzeild te raken.

Living in Oblivion (Tom DiCillo, 1995, VS), Canvas, 23.55-1.25u.