Aimee Mann is live te gewoontjes

Sinds het optreden van Johnny Depps hobbyrockgroep Dogstar was er niet zo'n uitgesproken filmpubliek op een popconcert afgekomen als gisteren bij Aimee Mann. De vroegere zangeres van de door MTV geplugde groep Til Tuesday kwam als soliste nauwelijks aan de bak, totdat haar muziek werd opgemerkt door Boogie Nights-regisseur Paul Thomas Anderson die Mann bijna de gehele soundtrack van zijn laatste film Magnolia liet volzingen. Gerechtigheid voor een artiest die anders zou zijn uitgespuwd door de grote boze platenindustrie, want Mann had juist van de juridische afdeling te horen gekregen dat haar nieuwe plaat Bachelor No. 2 niet kon worden uitgebracht omdat er te weinig hitgevoelige deuntjes op zouden staan. Op het weerbarstige succes van de Magnolia-soundtrack volgde een langdurige strijd om de tapes terug te kopen en haar derde soloplaat ergens anders onder te brengen, en meer dan een jaar later is het prachtige Bachelor No. 2 via een andere firma eindelijk ook in Nederland uit.

`How am I different?' is de vraag die Aimee Mann zich stelt in het openingsnummer. Het antwoord laat zich raden, want als broodmagere veertigjarige met een intellectuele uitstraling is ze geen Britney Spears die zich makkelijk tot warme broodjes laat verpakken. Aimee Mann maakt doordachte liedjes over volwassen relaties, waar nodig met hulp van haar idool Elvis Costello die al sinds de Til Tuesday-dagen bij Manns liedjesschrijverij werd betrokken. Ze is anders dan anderen, en juist daarom is het jammer dat het er bij haar optreden zo gewoontjes aan toe ging. Met een even brave als capabele band bracht ze gisteren in een volle Melkweg Max precies dezelfde show die ze volgens internetrapportage al bijna een jaar geeft, tot aan de spontane toegiften die in werkelijkheid volgens het vaste patroon verliepen.

Beginnnend met een mooie versie van het nummer One (is the loneliest number) van Nilsson, dat ook in Magnolia prominent te horen was, slaagde ze er in de tropische hitte moeilijk in om aan de eenvormigheid te ontsnappen die op haar platen juist zo weldadig afwezig is. Het kabbelde en borrelde een beetje voort, zelfs nadat het licht was gedimd omdat het de zangeres deed denken aan `de lampen waarmee patat in restaurants warm wordt gehouden.' De mooie momenten van de plaat, zoals haar lijflied How am I different en de hartekreet Save me, werden ingekapseld in een professionele gelijkmatigeid die je meestal alleen bij Amerikaanse artiesten uit de regio Los Angeles tegenkomt. Waarmee Hollywood niet alleen een zegen, maar ook een vloek is voor de muziek van Aimee Mann. Ze was hier voor het eerst, en bij een volgende keer mag het allemaal wat spontaner. Dat ze het bij deze hitte zo onderkoeld kon houden, was een wonder op zich.

Concert: Aimee Mann. Gehoord: 28/6 Melkweg Max, Amsterdam.